Κάτι θα γίνει, θα δεις – Χρήστος Οικονόμου

Χρήστος Οικονόμου, Κάτι θα γίνει, θα δεις, Πόλις, 2010

Τα φτωχαδάκια του Θεού oikonomou

Καμίνια, Νίκαια, Νεάπολη, Κοκκινιά, Δραπετσώνα… Περιοχές ανέκαθεν υποβαθμισμένες. Άνθρωποι κουρασμένοι, τσακισμένοι από τη δουλειά, βιοπαλαιστές που ακροβατούν στο χείλος του γκρεμού. Άνεργοι που τα χάνουν όλα, δουλειά, σπίτι, είναι χρεωμένοι ως το λαιμό, οι δόσεις των δανείων καθυστερούν να πληρωθούν, οι τράπεζες τηλεφωνούν για ληξιπρόθεσμες οφειλές. Άνθρωποι που, πλέον, τους συναντάμε καθημερινά, της διπλανής πόρτας.

Στις λαϊκές γειτονιές των παραπάνω περιοχών λαμβάνουν χώρα οι ιστορίες των 15 διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου που περιλαμβάνονται στη συλλογή «Κάτι θα γίνει, θα δεις». Το σκηνικό της κάθε ιστορίας γνώριμο στους περισσότερους, απρόσωπες γκρίζες πολυκατοικίες με διαμερίσματα ίδια κλουβιά και θέα άλλες πολυκατοικίες, ταράτσες και κολώνες της ΔΕΗ, έρημοι δρόμοι γεμάτοι νεραντζιές που κάθε που πέφτει η νύχτα φωλιάζει ο φόβος, πλατείες, χαμόσπιτα με βρώμικες αυλές.

Και στο παρασκήνιο η βροχή –ένα από τα κοινά στοιχεία που συνδέουν τα διηγήματα–, πότε ψιχαλίζει, πότε βρέχει καταρρακτωδώς, πότε τα σύννεφα είναι βαριά και μαύρα έτοιμα να ξεσπάσουν. Το άλλο οριζόντιο νήμα των ιστοριών είναι το «… για λίγα λεφτά». Οι βασικοί πρωταγωνιστές σε όλες είναι η έλλειψη χρημάτων και ο αγώνας των ανθρώπων να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους. Οι διάφορες εκδοχές της φτώχειας. Πού μπορεί να οδηγήσει και τι συναισθήματα βγάζει σε αυτούς που τη βιώνουν; Την έχουν αποδεχτεί, έχουν μάθει να ζουν μαζί της, μεμψιμοιρούν, παλεύουν με νύχια και με δόντια να επιβιώσουν ή έχουν παραδώσει τα όπλα κι έχουν συμβιβαστεί;

Ο Χρήστος Οικονόμου απευθύνεται στο ευρύ κοινό, στους πολλούς. Ειδικά σήμερα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, είναι πολλοί αυτοί που θα ταυτιστούν με τους ήρωες των ιστοριών του.

Όλα αυτά με γοργό ρυθμό αφήγησης που δεν εμποδίζεται από «περιττή» στίξη, η οποία εκ πρώτης όψεως μοιάζει λειψή, αλλά τελικά οδηγεί και συντονίζει την ανάγνωση, και με μια εμμονική σχεδόν επανάληψη ιδίων λέξεων, φράσεων, προτάσεων. Όπως όταν το μυαλό  κολλάει στα ίδια και τα ίδια, στα προβλήματα που δεν έχουν λύση.

Πείνα, εξαθλίωση, θλίψη, ματαιότητα. Αλλά και όνειρα, αυτά δε λείπουν ποτέ. Όλοι ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή που θα τους βγάλει από το τέλμα και τη μιζέρια.

 

Ελένη Κίτσου

Κριτικός λογοτεχνίας και επιμελήτρια

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s