“Εκεί ο Θεός κοιμόταν…” το νέο βιβλίο του Τζεμίλ Τουράν

tzemilΓνώρισα τον Τζεμίλ Τουράν, με αφορμή τη αφιέρωση στο βιβλίο του «Τα παιδιά του Αραράτ». Τον θαύμαζα ήδη καθώς γνώριζα την ιστορία της ζωής του και είχε κερδίσει την εκτίμησή μου κυρίως για το μάθημα ελευθερίας και αγωνιστικότητας που εξέπεμπε.

Η αλήθεια είναι πως δεν μπορούσα να φανταστώ πως μέσα από την φιλία μας θα άνοιγε τόσο γλαφυρά μπροστά μου ένας  κόσμος, αυτός του αρχαίου λαού των Κούρδων, ενός πολύπαθου λαού, του μεγαλύτερου σε πληθυσμό δίχως αυτόνομο κράτος.

Τα βιβλία του όλα, αληθινές μαρτυρίες, απαθανατίζουν τον ηρωισμό των πρωταγωνιστών μέσα από τις διώξεις, τις προδοσίες, τις φυλακίσεις και τα μαρτύρια,  για την προάσπιση αξιών, παραδόσεων και της ταυτότητας του υπερήφανου αυτού λαού.

Περιγράφουν τον πόθο για μία πατρίδα ελεύθερη, το αυτονόητο ίσως για πολλούς… το τόσο δύσκολο για την χώρα των Κούρδων. Δύσκολο εδώ και αιώνες, αφού είχαν την ευλογία και την κατάρα να γεννηθούν σε ένα τόπο με πλούτο φυσικό και σημαντική γεωγραφική θέση. Πέρασαν από τα εδάφη τους ξένα στρατεύματα, άπλωσαν τα πλοκάμια τους αυτοκρατορίες, μέχρι που μοιράστηκαν σε τέσσερα κράτη, «τέσσερις κατακτητές», όπως αναφέρει ο ίδιος στο έργο του.

O THEOS KOIMOTAN

“Εκεί ο Θεός κοιμόταν…” του Τζεμίλ Τουράν

Στο νέο του βιβλίο, «Εκεί ο Θεός κοιμόταν» από τις εκδόσεις Novelbooks, η δράση μεταφέρεται στην μακρινή Άπω Ανατολή, στην Κορέα. Αποκαλύπτει τα παιχνίδια της πολιτικής στην πλάτη των λαών, όταν η Τουρκία γίνεται αποδεκτή στο ΝΑΤΟ με τον όρο να στείλει στρατεύματα στον πόλεμο της Κορέας.

Η αφήγηση ξεκινά με ένα λόγο ζεστό και τρυφερό, μέσα από οικογενειακές εμπειρίες και εικόνες, καθώς ο συγγραφέας παραμένει στενά συνδεδεμένος με αξίες όπως η οικογένεια, το παρελθόν, η πατρίδα…

Κάθε του βιβλίο είναι μία αναπαράσταση αυτών των στοιχείων και μας οδηγεί να συναισθανθούμε δικά του βιώματα, ήθη, έθιμα, μικρές λεπτομέρειες, σαν πινελιές. Μέσα από τα μοιρολόγια και τις συζητήσεις ενός τυφλού βετεράνου του πολέμου της Κορέας, αποκαλύπτεται με φωτεινές πινελιές το σκοτεινό παιχνίδι της πολιτικής, όπου θύματα είναι οι απλοί πολίτες, κυρίως όταν ανήκουν σε ευαίσθητες ομάδες.

Ο ήρωάς του, ο Ντιβανέ, λίγο προτού τελειώσει την θητεία του, στέλνεται στον πόλεμο της Κορέας. Μπαίνει για πρώτη φορά σε πλοίο, ανακαλύπτει ευκολίες που δεν γνώριζε ως τότε, ζεστό νερό, πλαστικά μαχαιροπήρουνα, ανέσεις της δυτικής ζωής. Με μία παιδική αθωότητα αρχικά, με την αίσθηση πως πηγαίνει να τιμήσει την χώρα του, αφού αυτό τον συμβούλευε ακόμη και ο χότζας και ο αξιωματικός του στρατού, προσγειώνεται απότομα σε ένα πόλεμο που δεν έχει να κάνει με αυτά που φανταζόταν.

Μετά από πολλές περιπέτειες, αιχμάλωτος, βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα Κούρδο που πολεμούσε από την «αντίθετη πλευρά». Εκεί τίθεται, μέσα από διαλόγους αποκαλυπτικούς, το ερώτημα που τον συγκλονίζει: «Με ποιους είσαι, για ποιους πολεμάς, τι θες εσύ Κούρδος στο πλευρό των Τούρκων;», τον ρωτά ο Γκερμό.

Και στην συνέχεια, τίθεται το ερώτημα σε όλους μας, τι ήθελαν δύο άνθρωποι από μακρινή διαμελισμένη πατρίδα, να εμπλακούν σε ένα πόλεμο συμφερόντων σε τόσο μακρινά μέρη… Και πώς τους έφθασαν να βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα, ο ένας εναντίον του άλλου, αντί να συμπορεύονται σε άλλα μετερίζια, άλλες μάχες…

Ο Τζεμίλ Τουράν έχει το σπάνιο χάρισμα να διηγείται σε μία γλώσσα απλή, κατανοητή, γεμάτη ποιητικές εικόνες και μηνύματα. Σε οδηγεί στις διαδρομές που επιλέγει να περιγράψει, με ένα τρόπο ξεχωριστό. Γράφει απ΄ευθείας στην ελληνική γλώσσα και μπορεί και αγγίζει τις δονήσεις μας.

Όπως ο ίδιος λέει χαρακτηριστικά…

«Όταν ο πόλεμος τελείωσε δεν υπήρχε νικητής, αλλά όμως ήταν πολλοί οι ηττημένοι. Η επιστροφή στην Τουρκία κουβαλούσε κυρίως πένθος και μαυρισμένες ζωές, τα όνειρα είχαν μείνει εκεί, στην Κορέα, στη «Δροσιά της Αυγής».

Ο Ντιβανέ δεν θα γινόταν ποτέ βοσκός ούτε γεωργός, ούτε ακόμα και οδηγός ενός μεγάλου λεωφορείου, όπως γλυκο-ονειρευόταν μέσα στη μαυρίλα των μαχών. Ένας τυφλός ραψωδός-ζητιάνος, με το σαν ολόγιομο φεγγάρι μπεντρίρ του, θα περιπλανιόταν και θα μαρτυρούσε τα όσα έζησε, πιόνι αυτός στην πολιτικο-στρατιωτική σκακιέρα. Κυνηγημένος για τα μοιρολόγια του από την πατρίδα που υπηρέτησε.

Κι όταν καμιά φορά άκουγε στο ραδιόφωνο τη φωνή του φίλου του Γκερμό, που ερχόταν από την άλλη πλευρά του Αραράτ, από την Αρμενία, τότε φώναζε μ’ όλη του τη δύναμη: Δίκιο είχες φίλε μου, δίκιο είχες.»

Το βιβλίο αυτό, πιστεύω έχει πολλά επίπεδα ανάγνωσης και πολλαπλά μηνύματα… Αναφέρεται σε πρώτο βαθμό στην εκμετάλλευση των Κούρδων από τους κατακτητές που κράτησαν την ζωή τους σε διαρκή καταστολή, καταπίεση και διώξεις. Φθάνοντας στο σημείο να στρέψουν «αδέλφια» να πολεμούν ενταντίον «αδελφών»…

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, περιγράφονται τα γεωπολιτικά παιχνίδια που παίζονται σε κάθε ευαίσθητη περιοχή όλες τις εποχές.

Σε ένα τρίτο επίπεδο, θα έλεγα, είναι μία κραυγή κατά του πολέμου που σακατεύει ψυχές, ανθρώπινες ζωές και θυσιάζει στα μεγάλα συμφέροντα το χαμόγελο και την ελπίδα των απλών ανθρώπων…

Θα τελειώσω με το πλέον συγκινητικό μέρος του βιβλίου, που εξηγεί και την επιλογή του τίτλου:

«…Εκείνες τις χρονιές ο θεός κοιμόταν στην Κορέα, όπως κατά καιρούς όλο και πιο συχνά κοιμάται σε διάφορα σημεία της Γης κι αφήνει κάτω από τα κλειστά του μάτια να χάνονται ζωές, να συντρίβονται όνειρα και να χορεύει ο θάνατος…»

[youtuber youtube=’http://www.youtube.com/watch?v=ASMYU8qpL5o’%5D

 

Βιογραφικό συγγραφέα:

Ο Τζεμίλ Τουράν όπως μας συστήνεται στην ιστοσελίδα του…

cemil

Τζεμίλ Τουράν

Η δεκαετία του ‘50 δεν φορούσε τα καλά της για να με υποδεχθεί. Και γιατί να κάνει εξαίρεση σε μένα; Ένα ακόμη παιδί γεννιόταν στο Κουρδιστάν της Τουρκίας, σ’ έναν τόπο υποδουλωμένο που τον ρήμαζαν οι κατακτητές. Πάντως το σίγουρο είναι ότι το πρώτο μου κλάμα δεν είχε να κάνει με την απαράδεκτη συμπεριφορά της δεκαετίας, αλλά με τον πόνο της πρώτης ανάσας, απλά…

Είχα όμως και την τύχη με το μέρος μου, γιατί γεννήθηκα από αυτούς τους γονείς σε αυτή την οικογένεια, κι από μικρός έμαθα για πανανθρώπινες αξίες, όπως η ελευθερία, τα δικαιώματα των ανθρώπων και των λαών. Με αυτό το θησαυρό στις αποσκευές μου πήγα για ανώτατες σπουδές στην Άγκυρα και μετά στην Κωνσταντινούπολη.

Και δεν εντάχθηκα μόνο στο πανεπιστήμιο αλλά και στο Κουρδικό Κίνημα. Οι δυο χούντες της Τουρκίας, το 1971 και το 1980, προσπάθησαν να με τσακίσουν, να με εξοντώσουν. Κυνηγήθηκα, φυλακίστηκα και γνώρισα κάθε διαστροφή των βασανιστών-φυλάκων. Το 1984 δραπέτευσα. Ήρθα εδώ, στην Ελλάδα, και ζήτησα πολιτικό άσυλο.

Επαγγελματική σταδιοδρομία

Συνεργάτης-ανταποκριτής εντύπων: Özğürlük Yolu 1975, Roja Welat, Azadi, Denge Azadi, Denge Komkar 1984, Deng, Ronahi 1996. Διάφορα άρθρα και συνεντεύξεις στον ελληνικό Τύπο. Εργάζεται ως δημοσιογράφος στο Γ.Γ. Επικοινωνίας και Ενημέρωσης

Μέλος Ένωσης Συντακτών Περιοδικού & Ηλεκτρονικού Τύπου (ΕΣΠΗΤ), μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ), της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (IFJ), της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (EFJ) και της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου (ΕΑΞΤ) και του Συνδικάτου Δημοσιογράφων του Κουρδιστάν (KJS). Εκπρόσωπος Σοσιαλιστικού Κόμματος Κουρδιστάν (ΡSK) 1984-1996. Μέλος της Διεθνούς Αμνηστίας και της Διεθνούς Ένωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Κουρδιστάν.

Τα βιβλία του
«Το ματωμένο χιονολούλουδο» (Εκδόσεις Καστανιώτη – 2001)
«Τα μάτια του λύκου» (Εκδόσεις Καστανιώτη – 2003)
« Η νύχτα που έβλεπε τη μέρα» (Eκδόσεις Καστανιώτη – 2006)
«Τα παιδιά του Αραράτ» (εκδόσεις Καστανιώτη- 2008)
« Εκεί ο Θεός κοιμόταν » από τις εκδόσεις NOVELBOOKS από 7 Οκτωβρίου 2013 στα βιβλιοπωλεία,
Επιμέλειες που έχει κάνει
Κεμάλ Μπουρκάϊ «Οι Κούρδοι και το Κουρδιστάν» (Εκδόσεις Παπαζήση -1999)

Advertisements

One thought on ““Εκεί ο Θεός κοιμόταν…” το νέο βιβλίο του Τζεμίλ Τουράν

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s