Χρήστος Δήμας: Ένας καλλιτέχνης που κυνηγάει το όνειρο (Συνέντευξη)

xristos_dimasΠετυχημένος και αναγνωρισμένος σκηνοθέτης με εξαιρετικές ταινίες στο ενεργητικό του, μία εκ των οποίων ήταν η «Νήσος». Μια ταινία με πολυπληθές καστ από εξαιρετικούς ηθοποιούς που έκανε εισπρακτική επιτυχία και συνεχίστηκε εξίσου επιτυχημένα με τη «Νήσο 2».  Ένας δημιουργός που κινείται με την ίδια επιτυχία στη κωμωδία, αλλά και στο δράμα. Ένας ταλαντούχος άνθρωπος με ευαισθησίες, άποψη και όραμα.

«Είναι απλά τα πράγματα που με κάνουν πραγματικά ευτυχισμένο… Ένα είναι το όνειρο που κυνηγάω. Μία είναι η ταινία που πράγματι θέλω να κάνω. Ένα είναι το τραγούδι που αυτό τον καιρό μου φέρνει δάκρυα. Μία είναι η φωνή που ακουμπάω σαν χάδι… Μία εικόνα έτσι για το φευγιό της ημέρας…»

Ξεκινάμε λοιπόν το ταξίδι μας στη χώρα της δημιουργίας, με την κάμερα αυτή τη φορά στραμμένη στον σκηνοθέτη Χρήστο Δήμα:

1/ Έχετε σκηνοθετήσει για τον κινηματογράφο τους «Ακροβάτες του Κήπου», το «Τέσσερα», τη «Νήσο», το “Poker Face” και τώρα τον «Ακάλυπτο». Επίσης, στη τηλεόραση τον «Κόκκινο κύκλο», τη «Δέκατη εντολή» και το «Δύο μέρες μόνο». Πείτε μας, ποια από τα παραπάνω σκηνοθετικά σας δημιουργήματα είναι το «αγαπημένο σας παιδί» του οποίου, αν θα μπορούσατε να σκηνοθετούσατε τη συνέχειά του θα το κάνατε με χαρά και το αντίστροφο;

Καθε δουλεια ακομα και οι αναθεσεις των εμπορικων ταινων εχουν ενα είδος καταθεσης απο μενα. Τις αγαπω για τις συναντησεις με ηθοποιους που σεβομαι και αγαπω, καποιες μνημες απο τα γυρισματα που εχουν αφήσει ενα πολύ τρυφερο αποτύπωμα μνήμης, ενα αστείο ή ένα δακρυ που μπορει κανεις αλλος θεατης να μην το καταλαβει, παρα μονο εγω… Πριν πω το «ναι» σε καποια δουλεια πρεπει να εχω δει μεσα μου αυτη τη μια σκηνη ή την μια εικονα που με βοηθα να ξεκλειδωσω το μυστικο της ιστοριας. Αν το κανω πετυχημενα ή οχι είναι μια άλλη ιστορια. Μεσα μου όμως θέλω να εχω βρει αυτο το νοερο δωματιο, που καθε φορα που θα μπαινω σε όλη αυτη τη διαρκεια της δημιουργιας της ταινιας, να νοιωθω ηρεμα. Οτι ειμαι στο σωστο δρόμο. Δεν θα εκανα ευκολα τη συνεχεια μιας δουλειας μου. Ισως γιατι η συναισθηματικη μου επενδυση απο την πρωτη φορα να ειναι τετοια που να με αδειαζει μετα… Το γραφω ή το σκηνοθετω, το εκθετω… παει… το αφηνω στην τυχη του, στην κριση των θεατων και της αντοχης του χρονου. Δυσκολα να ξαναμπω στο ιδιο ταξιδι. Τις δυο φορες που το εκανα έγινε επειδη αλλαξα τη φορμα. Οι Ακροβατες ηταν αρχικά βιβλιο. Το ιδιο και η Ανασα η (τριτη μικρου μηκους μου απο το Τεσσερα) … Αυτες οι συγγραφικες μου προσπαθειες κατεληξαν γινουνε ταινια… Αυτο όμως το εκανα επειδη αναγκαστικα επρεπε να χρησιμοποιησω διαφορετικη γραμματικη φορμας… Το να κανω ταινια συνεχεια προηγουμενης μου ως συνεχεια, δεν θα το εκανα.

2/ Πρόσφατα σκηνοθετήσατε για τον κινηματογράφο τον «Ακάλυπτο» που βασίζεται στην σειρά «Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή» που σημείωσε τεράστια επιτυχία στην τηλεόραση και πρωταγωνιστούσε ο Αντώνης Καφετζόπουλος. Η κινηματογραφική μεταφορά της σειράς έχει πρωταγωνιστή έναν από τους καλύτερους ηθοποιούς που έχουμε στη χώρα μας, τον Πέτρο Φιλιππίδη.  Θα ήθελα να σας ρωτήσω, γιατί δεν επιλέχθηκε ο Αντώνης Καφετζόπουλος – ο «Ακάλυπτος» στην τηλεοπτική σειρά- για να ενσαρκώσει τον ρόλο μιας που ήταν εξίσου πολύ πετυχημένος σε αυτόν;

Ο Αντωνης Καφετζοπουλος ειναι ενας τεραστιος καλλιτεχνης και μεντορας μου. Η εταιρεια παραγωγης που με προσελαβε για αυτην την ταινια ειχε θεσει απο την αρχη σαν ορο οτι ηθελε ενα εντελως καινουργιο σύμπαν για τον κινηματογραφικο Ακαλυπτο 15 χρονια μετα την τηλεοπτικη του παρουσια… Κανεις απο τους υπεροχους ηθοποιους των «Παντρεμενων εχουν Ψυχη» δεν επρεπε να ειναι στον «Ακαλυπτο». Ηταν απο την πρωτη στιγμη αποφασισμενο πριν ακομα μπω εγω στην ολη περιπετεια. Ειχα την ευκαιρια να συνεργαστω με τον Πετρο Φιλιππιδη που ειναι ενας αφοβος και τρομερα ταλαντουχος ηθοποιος. Ο ρόλος του Ακαλυπτου ήταν προκληση για αυτον, αλλά εξισου πρόκληση και για μενα…

3/ Αντίθετα με την τηλεόραση που εν καιρώ κρίσης αναμασάει τα ίδια και τα ίδια μη επενδύοντας σε νέες παραγωγές προφανώς λόγω έλλειψης χρημάτων, εντούτοις ο κινηματογράφος εξακολουθεί και δημιουργεί νέα πράγματα αντιστεκόμενος σε όλη αυτή την δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε σαν χώρα. Πως το εξηγείτε αυτό;

Στα τρια χρονια αυτης της κρισης εχει βγει μια φουρνια απο κινηματογραφιστες που εχουν βρει μια ιδιατερη φορμαλιστικη γραφη που ειναι ιδιατερη και κατα καποιο τροπο αποτυπωνει τα αδιεξοδα και το κονωνικο περιβαλλον του σημερινου Ελληνα. Τα φεστιβαλ του εξωτερικου εχουν περιεργεια να δουν πώς οι έλληνες κινηματογραφιστες καταγραφουν αυτην κριση και ετσι οι ταινιες μας ταξιδευουν και βραβευονται. Οι σκηνοθετες αλληλοβοηθιουνται, ο ενας μπαινει στην παραγωγη της ταινιας του αλλου και εχουμε γινει πιο γενναιοδωροι. Φετος για παραδειγμα επαιξα σαν ηθοποιος στις ταινιες του Βελσεμε, της Μαντα και του Τριανταφυλλιδη, φιλοι κινηματογραφιστες που μοιραζομαστε το ιδιο σαρακι του σινεματζη, παρολο που κανουμε εντελως διαφορετικου ειδους σινεμα. Μου ζητησαν την οποια μου συμβολη και ημουν εκει. Οταν τους ζητησω την οποια βοηθεια ξερω οτι και αυτοι με τη σειρα τους θα ειναι παρόντες στη δικη μου αναγκη. 15145_204066508798_3265769_nΕπισης η αναπτυξη της τεχνολογια εχει βοηθησει ωστε να μπορεις με σχετικα λιγα χρηματα να κανεις ταινιες και να τις μονταρεις ακομα και απο το σπιτι σου. Αρκει να βασιστεις στους φιλους σου και στους ηθοποιους. Δεν θεωρω όμως ότι η συμβαση του τσαμπα ή του απλήρωτου μπορει να συνεχιστει για πολύ. Γιατι και οι τεχνικοι πρεπει να πληρωνουν τους λογαριασμους τους απο τη δουλεια τους και οι ηθοποιοι, που ειναι πλεον οι ήρωες μας, πρεπει κι αυτοι να παιρνουν το μεροκαματο που τους αναλογει, ιδιατερα τωρα που δεν υπαρχει το μαξιλαρι της καλοπληρωμενης τηλεορασης. Ομως εστω και κατω από αυτες τις αντιξοες συνθηκες το σινεμα στην Ελλαδα βρηκε τροπο να παραγει ταινιες ιδιατερες και αξιολογες.. Άν κάτι απομένει ακομα είναι αυτο το ρεύμα των ταινιων να κερδισει και το στοιχημα του κοινου… Δυστυχως για την πλειοψηφια αυτου του συγχρονου κυματος κινηματογραφικής παρουσιας υπαρχει κάτι σαν κενο εμπιστοσυνης. Ο Έλληνας θεατης σφυριζει αδιαφορα για τις εξω βραβευσεις και δεν μπαινει ευκολα στην αιθουσα να δει την ταινια που εφτιαξε ο Έλληνας κινηματογραφιστης. Προτιμα τα αμερικανικα επη. Αυτη τη σχεση εμπιστοσυνης ελπιζω καποτε να καταφερουμε να την κατακτησουμε.

4/ Θα θέλαμε με την κάμερά σας ως ειδικός να μας περιγράψετε τον πρωταγωνιστή αυτής της συνέντευξης – εσάς δηλαδή, πως ήσασταν ως παιδί, ως έφηβος, ποια ήταν τα όνειρά σας και ποια ήταν η πορεία που διανύσατε μέχρι να φτάσετε να επιλέξετε αυτό το επάγγελμα, στο οποίο διαπρέπετε φυσικά.

Ημουν ένα παιδι που ονειρευομουνα μουσικες εικονες… Μεγάλωσα στην Ελευσινα. Θα γινομουν ή εργατης στην Χαλυβουργική ή καποιος δημόσιος Υπαλληλος. Το μπασκετ δεν μου βγηκε. Ούτε η Νομικη. Εκανα την υπέρβαση να σκεφτω διαφορετικα απο τον όποιο τότε συνομίληκο μου και να προβαλλω το ονειρο μου, να το παλέψω, αλλα και να καταφέρω να το κανω τελικα επαγγελμα: Έγινα Σκηνοθέτης. Σταθηκα τυχερος. Υπήρξα επίμονος. Απο τις μικρους μήκους, στην Λουκας Φίλμς και απο τους Ακροβατες και τον Κοκκινο Κύκλο στη Νησο και τις εμπορικες ταινιες, η διαδρομη ειναι μεγαλη με ομορφες στιγμες αλλα και δυσκολες. Δεν ειμαι γκρινιαρης. Αντιθετα νοιωθω ευγνωμων για την οποια δυνατοτητα να συναντησω τοσο σημαντικους ανθρωπους και υπεροχα ταλαντουχους καλλιτεχνες. Είχα την οικογενεια και τους φίλους διπλα μου να μου δωσουν καταφυγιο στα δύσκολα και να με κρατήσουν προσγειωμενο τοσο στην επιτυχια όσο και στην αποτυχια. Η κάμερα λοιπον (για να επανελθουμε στην ερωτηση σας) με προτιμα να ειμαι λίγο στο βαθος πεδιου, σχεδον φλου, και συχνα κομπαρσο…

5/ Τα πράγματα που σας κάνουν ευτυχισμένο είναι απλά- όπως έχετε πει και υπάρχει και το σχετικό κείμενό σας στον πρόλογο της συνέντευξης. Μπορείτε να μας πείτε ποια είναι τα πράγματα που σας κάνουν δυστυχή;

Με ενοχλει η τσαμπα μαγκια. Ο θυμος που υπαρχει διαχυτος και ψαχνει το τιποτε για να ξεσπασει. Η αγενεια. Ο ωχαδελφισμος… Η αναθεση των ευθυνων στους άλλους. Η ελλειψη σεμνοτητας. Η ελλειψη σεβασμου στην παιδεια και τον πολιτισμό.

6/ Έχετε εργασθεί ως βοηθός σκηνοθέτη στην Αμερική. Θα θέλατε να μας πείτε για την εμπειρία σας εκεί; Αν θα σας γινόταν πρόταση, θα δεχόσασταν να επιστρέφατε στην χώρα των ευκαιριών με στόχο την διεθνή καριέρα;

Ειχα την τυχη να δω ενα αλλο συμπαν. Κρατησα απο εκει οτι πρεπει να εισαι αφοσιωμενος και επαγγελματιας και να μην κοιμασαι πολλες ωρες. Η διεθνης καριερα εχει γινει κατι σαν ανεκδοτο. Ολοι θελουμε να ανοιξουμε τα φτερα μας και να παμε στο οποιο Χολλιγουντ. Οι ταινιες που εχω κανει δεν ειναι του ειδους που σου δινουν τετοιο εισιτηριο ενεκα φεστιβαλικης καριερας. Οταν αποφασισα να γυρισω το 2000 ειχα την τυχη να κανω δυο δουλειες που με τιποτε δεν εχω μετανοιωσει. Τους Ακροβατες του Κήπου και τηλεοπτικα τον Κοκκινο Κύκλο. Ακόμα και τωρα στην κριση που μουτζωνω τον εαυτο μου για το αν πηρα τη λαθος αποφαση, μεσα μου ξερω ότι ειμαι ευτυχης που μου δοθηκε η δυνατοτητα να κυνηγησω το οποιο μου ονειρο και καριερα οπως αυτη προεκυψε. Ειμαι καλα. Δεν επαναπαύομαι, αλλα δεν κυνηγω και χιμαιρες. Οι επιλογες μου ειναι αυτες που ειναι και καποιες θα με πανε μπροστά άλλες πισω. Έχω επιλεγει να κοιτω μπροστα. Δεν το βαζω κατω. Καποια στιγμη θα επιστρεψω Αμερικη. Ειναι ενα κεφαλαιο που για μενα ακομα δεν εχει κλεισει.

 7/ Θα θέλατε να μοιραστείτε με τους αναγνώστες μας μία κινηματογραφική ταινία που έχετε «ζηλέψει» και θα θέλατε να την είχατε σκηνοθετήσει εσείς; Aς πούμε μία Ελληνική και μια ξένη;

Αγαπημενη ελληνική ταινια θα έλεγα τους ΑΠΕΝΑΝΤΙ και τον ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ. Ευρωπαϊκη τις ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ και Αμερικάνικη Η ΜΙΚΡΗ ΟΔΗΣΣΟΣ…

8/ Μπορείτε να αναφέρετε κάποιο ξένο ηθοποιό τον οποίο θα θέλατε πολύ να σκηνοθετήσετε και γιατί;

Η Έλεν Μιρρεν. Μου αρεσει η σιωπη στο βλεμμα της.

9/ Η ταινία σας «Ανάσα» τιμήθηκε με το βραβείο κοινού στο Τορόντο, το βραβείο σκηνοθεσίας, β’ γυναικείου ρόλου και καλύτερης ταινίας μικρού μήκους. Μιλήστε μας λίγο για αυτή την ταινία.

Ηταν η πρώτη ταινια που εκανα στο Σαν Φραντσικο. Είχε σαν θεμα την απώλεια και με ποιο τροπο μπορει καποιος να συμφιλιωθει με την απώλεια του άλλου. Ηταν μοιρασμενοι σε τρεις «χορογραφιες» και εβλεπες με ποιο τροπο ο Εραστης, η μητερα και η πόλη αφηναν το αποτύπωμα τους πάνω σε αυτη την απώλεια… Αφηγηματικα ξεκινουσε η ταινια απο εκει που τελειωνε η τελευταια σελιδα απο το διηγημα που εχω γραψει (ΑΝΑΣΑ εκδ.ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ). Κάτι σαν πρελουδιο και ενα δικο μου αντιο σε εναν αθρωπο που πλεον εχει φύγει.

10/ Της ταινίας «Ανάσα» προηγήθηκε το ομώνυμο βιβλίο το 1993. Στον πρόλογό σας αναφέρετε πως «…ανήκει στην περίοδο του «θυμού», όταν τα μετά-εφηβικά όνειρα τελειώνουν και οι δαίμονες πρέπει να εξορκιστούν». Μιλήστε μας λίγο για αυτά τα όνειρα και τους δαίμονες. Αλήθεια, ξορκίστηκαν τελικά;

Οταν έφυγα για Αμερικη ήμουν 25 και οταν γυρισα ήμουν 30. Η ξενιτια ήταν το μεγαλο μου σχολειο. Η ενιλικίωση μου. Η ανδρωση μου. Ο θυμος στην αρχή ηταν η κινητηριος δύναμη. Τωρα στα 45 μου ολο αυτο εχει κατσει και εχει γίνει ενα ειδος πειρας. Υπαρχουν ψηγματα θυμου και ενθουσιασμου αλλα ο ρεαλισμος και τα στραπατσα με έχουν κανει να κουμανταρω τις αντιδρασεις και τα συναισθηματα με μεγαλυτερη νηφαλιοτητα. Ομως το παθος ειναι εκει. Οταν μιλω για αυτα που πραγματικα με καινε, τοτε υπαρχει στο ματι κατι απο την τρελλα και τον θυμο των 25 μου χρονων. Και ακομα και εγω ξαφνιαζομαι απο την ενταση του…

11/ Γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στην Ελευσίνα και γυρνάτε πάντα εκεί με την πρώτη ευκαιρία. Γνωρίζω πως είναι ο τόπος που αγαπάτε πολύ μιας και σας δένουν δυνατές αναμνήσεις και προσωπικοί δεσμοί. Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας μια από τις δυνατές αναμνήσεις που σας δένουν με τον τόπο αυτό και τους ανθρώπους του;

Το κοίταγμα απο τις γρίλλιες στα κλεφτα απο τις κηδείες που γίνονταν τα απογευματα στον Άγιο Γιώργη, στην οδο Παγκαλου, απεναντι απο το σπίτι μου, η προβλήτα του Φονιά στο λιμανι, το γήπεδο των Αμερικάνων που ονειρευομουνα οτι θα γινω ο επομενος Γκάλλης, το σινεμα ΑΥΡΑ που εβλεπα Γκοτζιλα, τα δαρμενα μου γονατα απο τις τουμπες με το σκειτμπορντ, η γευση απο την παγωμενη Σινάνκο Κόλα μετα απο το παιχνιδι…

12/ Όντας πολυταξιδεμένος, πείτε μας τον πιο αγαπημένο τόπο που έχετε γνωρίσει (εκτός Ελλάδος φυσικά) και στον οποίο θα μπορούσατε να μείνετε μόνιμα και γιατί;

Στο Σαν Φραντσισκο που ειναι η οικογενεια μου και η κορη μου. Αλλα και η Μελβουρνη που ειναι στην άκρη του κοσμου και κρυβει μεσα της μια υπεροχη ελληνικη καρδια.

13/ «Eπιστρέφουμε» στην Αθήνα. Μία πόλη μαγική και παρακμιακή συνάμα. Θα ήθελα να πλοηγηθείτε στην πόλη μας και να μας πείτε ποια σημεία της θεωρείτε αγαπημένα και γιατί ;

Αγαπώ την Πλατεία Βικτωρίας. Ακόμα και με όλο αυτο το αθλιο θεαμα των παρανομων και απελπισμενων παρόλα αυτα την πλατεια την αγαπώ. Επίσης η πλατεια Κουμουνδουρου. Ισως γιατι ειναι εκει το τερμα του λεωφορειου για Ελευσινα και εμαθα την Αθηνα παντα σε σχεση με την ανηφορα της Ευρυπιδου και της μυρωδιες της που οδηγουσαν στην Κλαυθμωνος με το ΑΣΤΥ το ΑΤΤΙΚΟΝ και το ΑΠΟΛΛΩΝ που τοσο μα τοσο με πληγωνει που παραμενουν ακομα ερείπια. Γενικα ειμαι άνθρωπος του Αθηναϊκου Κεντρου…

14/ Πως βλέπετε τον ρόλο της γυναίκας σήμερα; Τι είναι αυτό που σας αρέσει στη σύγχρονη γυναίκα και αν θα μπορούσατε να αλλάζατε κάτι, τι θα ήταν αυτό;

Η γυναικα σημερα  βιωνει την κριση, την ανεργια, την ελλειψη αγκαλιας, την αναγκη να ακολουθησει τα προτυπα της τηλεορασης, να γινει μητερα, να γινει ερωμενη, να γίνει ανεξαρτητη… Εχω την αισθηση πως ειναι σε μια επιθετικη σταση που την οδηγει η υπερβολική της άμυνα. Σου ρίχνει τον μπατσο πρώτη πριν προλαβει να τον φαει. Και αυτο κάπως την αδικεί. Δεν ειναι ευκολο αυτη την εποχη και σε αυτη την πολη να εισαι γυναικα, αλλα και πάλι ποτε ήταν…..

15/ Εκτός από εξαιρετικός σκηνοθέτης και συγγραφέας είστε και εξαιρετικός στις μουσικές επιλογές τις οποίες πάντα  προλογείτε με κάποιο κείμενο που εκφράζει τις σκέψεις σας -με ομολογουμένως άψογα δομημένο γραπτό λόγο. Θα θέλατε να μας αφιερώσετε κάποιο μουσικό κομμάτι από την στοιχειωμένη δισκοθήκη σας; (επιτρέψτε μου να ρωτήσω…Aλήθεια, γιατί αποκαλείτε τη δισκοθήκη σας «στοιχειωμένη»;)

Η μουσικη και οι ταινιες ειναι οι αναφορες μου. Πιο πολύ από τα βιβλία. Ισως πιο πολύ και απο τους ανθρωπους. Ενα τραγούδι ή ενα κομματι μουσικης από όπερα του Βαγκνερ ως το λαϊκο άσμα του Πασχάλη Τερζη, θα χρησιμοποιηθει σαν διοδος, ώστε να μου ξεκλειδωσει συναισθηματα. Και αυτη την στεγνη εποχη εχω την αναγκη με καποιον τροπο να εξωτερικευω τα οποια μου συναισθηματα, παρα να τα κρατω σε μια εκλογικευμενη υπνωση. Η dimas_musicστοιχειωμενη δισκοθηκη ξεκινησε σαν ενα είδος καταγραφης ενος ατυπου ημερολογιου. Πως θα μπορουσε το προσωπικο και το στιγμιαιο να βρει μια μουσικη συντροφια που να φλερταρει με το πολύ ιδιωτικο, αλλα και τη δημόσια εκθεση που υπαρχει μεσα απο τα κοινωνικα δίκτυα. Μου κανει εντυπωση πραγματικα που την επισημαινετε. Νομιζα οτι περνουν αυτες οι επιλογες καπως στο ντουκου…

16/ Θάρρος και αλήθεια. Πείτε μας ποιο είναι το πιο θαρραλέο πράγμα που έχετε κάνει στη ζωή σας καθώς και μία αλήθεια – άγνωστη στο ευρύ κοινό- την οποία θα θέλατε να μοιραστείτε με τους αναγνώστες μας.

Θαρρος εχει να κανει με το να πεις σε ενα νεο άθρωπο σημερα οτι μπορει να ονειρευεται ενα καλυτερο μελλον. Δεν ξερω αν μπορω να πω αυτο το ψεμα με επιτυχια, ομως το κανω. Εχω παρει απόφαση ότι όπου και αν ειμαι να βαζω το οποιο μου ψευτικο χαμογελο και να προσπαθω να πω στους νεωτερους ότι μπορουν και πρεπει να ονειρευονται. Οτι μπορουν να κανουν την υπερβαση. Να ακολουθησουν το ονειρο τους. Να μην φοβηθουν να αποτυχουν. Να μην φοβηθουν να αγαπησουν τον εαυτο τους για αυτο που ειναι και οχι για αυτο που πρεπει…  Να λενε τα Συγνωμη τους. Και να μην ξεχνουν να λενε τα Ευχαριστω.

 dimas_xristos

Για επίλογο θα μου επιτρέψετε να χρησιμοποιήσω ξανά τα δικά σας λόγια, τις δικές σας σκέψεις, όπως τις αποτυπώσατε στο προφίλ σας στο facebook:

•    “Βρε που το θυμήθηκες”…. με ρώτησες… Μωρέ θυμάμαι… Μάλλον αυτη ειναι η καταρα μου… Αλλοι εχουν σαν αφετηριες μνημης τα προσωπα. αλλοι τις γευσεις… εγω εχω τη στοιχειωμένη δισκοθηκη… Αν και θυμαμαι την ασφυξία της πόλης και τον θυμο της εφηβίας ατενιζοντας το οποιο μου μελλον (απο πολιτικος επιστημων, αθλητικος δημοσιογραφος, μπασκετμπωλλιστας που στο τσακ δεν διεπρεψε στα παρκε, ή καλλιτεχνης με υπερτροφικο δεξι ημισφαιριο εγκεφαλου) ως νεφελωδες και αβεβαιο…Απάντηση τοτε δεν εβρισκα. Πλεον ως μεσηλιξ ομως καταλήγω πως τελικα ολα αυτη ητανε η φαρετρα μου…και τα όποια ασματα, απλα βέλη… Και αν κατι εμεινε απο ολα αυτα τα καλοκαιρια, ήταν η μνημη αυτων των ασματων. Γερναω μαμα…

Για εμάς όλους όσους σας παρακολουθούμε δεν γερνάτε κύριε Δήμα, απλά επιστρέφετε στον βαθύτερο εαυτό σας που- όπως οι περισσότεροι από εμάς -τον είχατε βάλει τιμωρία μιας και ήταν σκανταλιάρικο παιδί. Ένα παιδί με ευαισθησίες, με όραμα, όνειρα, ένα βαθειά συναισθηματικό παιδί –ανεπίτρεπτο για την εποχή μας… Ένα παιδί που επιτέλους βρήκε τον δρόμο του και επιτρέπει στον εαυτό του να εκφράζει τα συναισθήματά του ατόφια χωρίς να φοβάται μην τιμωρηθεί για αυτό. Ένα παιδί που δεν κουράζεται να δημιουργεί και να εξελίσσεται.

Όχι, δεν γερνάτε κύριε Δήμα…, απλά ξαναγεννιόσαστε!

christos_dimas

Βιογραφικό Χρήστου Δήμα

Γεννήθηκε στην Ελευσίνα το 1969. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και παρακολούθησε σεμινάρια SOURCES κινηματογραφίας στη Φινλανδία και την Ολλανδία. Έχει εργαστεί ως βοηθός σκηνοθέτης στην Αμερική και σε ταινίες μεγάλου μήκους γνωστών ελλήνων σκηνοθετών. Έχει εργαστεί ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης στη σειρά του ALPHA “Κόκκινος Κύκλος” σε συνεργασία με τον Πάνο Κοκκινόπουλο. Έχει συγγράψει τα βιβλία “Βερόνικα” (1993), “Ακροβάτες του Κήπου” (1995) και “Ανάσα” (2008).

Το 2003 σκηνοθετεί το ντοκιμαντέρ ΕΛΛΗΝΕΣ και μουσική για την Ολυμπιάδα του 2004 και επεισόδια από την τηλεοπτική σειρά «ΣΧΕΔΟΝ ΠΟΤΕ» της ΝΕΤ.  Το 2005 σκηνοθετεί τον πρώτο κύκλο της τηλεοπτικής σειράς «Δυο μέρες μόνο» στο Mega, αλλά και πολλά βιντεοκλίπ για τους Γιάννη Πλούταρχο, Αντώνη Ρέμο, Γιώργο Νταλάρα, Αντώνη Βαρδή, Πασχάλη Τερζή, Γιάννη Κότσιρα. Το 2006-7 σκηνοθέτησε επεισόδια Nisos2για τη «Δέκατη Εντολή». Το 2009 αναλαμβάνει και πάλι το ρόλο του κινηματογραφικού σκηνοθέτη, με την κωμωδία «Νήsos», που έκανε εισπρακτικό ρεκόρ. Το 2010 ο επιτυχημένος σκηνοθέτης επιστρέφει στην τηλεόραση, σκηνοθετώντας επεισόδια από την τηλεοπτική σειρά «Ο πόλεμος των άστρων» για το Ant1. Στο τέλος του 2011 η καλύτερη κωμωδία της 5ετίας επιστρέφει στις μεγάλες οθόνες με το τίτλο “Νήσος 2: Το Κυνήγι του Χαμένου Θησαυρού”.

 

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ

1995  ΕΝΑΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΣΤΕΡΙΑ, Super 16mm, έγχρωμη, 20′
1997  TENDER, 35mm, έγχρωμη, 12′
1998  ΑΝΑΣΑ, 35mm, έγχρωμη, 21′

Διάκριση του ΥΠΠΟ,
Βραβείο Κοινού στο Τορόντο,
Βραβείο σκηνοθεσίας και β’ γυναικείου ρόλου, Μήλος,
Βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους, Τορόντο

1999  ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ, 35mm, έγχρωμη, 23′

Β’ βραβείο, Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας,
Α’ κρατικό βραβείο από το ΥΠΠΟ,
Βραβείο καλύτερης ταινίας, Μιλγουόκι

2001  ΟΙ ΑΚΡΟΒΑΤΕΣ ΤΟΥ ΚΗΠΟΥ, 35mm, έγχρωμη, 105′
2003  ΣΧΕΔΟΝ ΠΟΤΕ – 1ος κύκλος, τηλεοπτική σειρά
2009  ΝΗSOS, 35mm, έγχρωμη,   97′
2011 NHSOS2, 35mm, έγχρωμη, 109′
2013  ΑΚΑΛΥΠΤΟΣ, 35mm, έγχρωμη, 92′

 

christosdimas.com

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s