Ελλήνων Φαγωμάρα: Ματζικέρτ 1071, η αρχή του τέλους

Βρε ότι και να γίνει, μια ζωή θα τρωγόμαστε… ο Έλληνας μυαλό ποτέ δεν θα βάλει… Ακόμη δεν πιστεύετε, ότι είμαστε γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων

και ότι υπάρχει μία συνέχεια από την αρχαία Ελλάδα, το Βυζάντιο μέχρι σήμερα;

Ε, να λοιπόν κι αυτό το άρθρο για το Ματζικέρτ!!! Πάντα είχα απωθημένο, να γράψω για το συγκεκριμένο θέμα.

Αφορά ένα γεγονός που είναι άγνωστο για την πλειοψηφία μεν, αλλά είναι σημαντικότατο δε, για όποιον θέλει, να σέβεται το παρελθόν του κι όπως λέει κι η ρήση: “όποιος αγνοεί το παρελθόν του, δεν μπορεί να ατενίσει με αισιοδοξία το μέλλον του…”

Βρισκόμαστε λοιπόν στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία, λίγο πριν το 1068. Μετά τον θάνατο του Βασίλειου του Βουλγαροκτόνου, όσοι ανέλαβαν τις τύχες της Αυτοκρατορίας, ήταν επιεικώς απαράδεκτοι (για να μην πω καμία άλλη έκφραση, κάτι σαν τους σημερινούς τους δικούς μας ένα πράγμα…), κι ενώ υπήρχε η δυναστεία εκείνη την περίοδο των Δουκών, ο Κων/νος Ι Δούκας πέθανε με συνέπεια η χήρα του Ευδοκία να παραμείνει μόνη, ελεύθερη κι ωραία…

Οι υποθέσεις του Κράτους όμως, έτρεχαν. Έπρεπε επειγόντως να βρεθεί γαμπρός και όχι μάλιστα κανένας τυχαίος, αλλά αυτός που θα έβγαζε το “φίδι από τη τρύπα” όσον αφορά το Κράτος, θα ικανοποιούσε όμως και τις ορμές της Ευδοκίας, (είπαμε, χήρα, μόνη, θερμή ελεύθερη κι ωραία κι από τζάκι μάλιστα με Γαλλικά και πιάνα!).

Υπήρξε πολύ παρασκήνιο… (Σ.Σ. : Έχετε ιδέα από Βυζαντινό Παρασκήνιο; Όχι;;; Θα σας σηκωθεί η τρίχα κάγκελο! Βυζαντινή Διπλωματία/ Παρασκήνιο/ Δολοπλοκία /Διαπλοκή… Οι σύγχρονοι Διεθνείς/ Εγχώριοι διαπλεκόμενοι, τους Βυζαντινούς έχουν σαν διδασκάλους, δεν σας λέω τίποτα άλλο…)

Με τα πολλά, βρέθηκε για “γαμπρός” ένα “άγιο” και σεμνό ανθρωπάκι, ο Ρωμανός Δ’ Διογένης (που νά ΄ξερε που έμπλεξε ο φουκαράς), ο οποίος όμως ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος, την κατάλληλη στιγμή (χαλάστηκε βέβαια ο Πατριάρχης, διότι είχε άλλα σχέδια, να κάνει δηλαδή “κονέ” την Ευδοκία με συγγενή του, αλλά την πάτησε…).

Υπόδειγμα ηθικής και συνέπειας ο Ρωμανός! Του “τριβόταν”… η Ευδοκία, αλλά τίποτα αυτός (ήταν που ήταν θερμή γυναίκα, τον γούσταρε κιόλας, άντε να βρεις ησυχία μετά…). Βράχος εγκράτειας ακλόνητος!.

“Πρώτα απ’ όλα το καθήκον”, έλεγε και ξανά ‘λεγε. “Πρώτα θα επαναφέρουμε την τάξη κι ύστερα τα γούστα…”

“Ρε που τον βρήκα αυτόν τον τρελό, που αδιαφορεί για τα θέλγητρά και τα κάλλη μου κοτζάμ γκομενάρα, ευκατάστατη κι από σπίτι”, έβριζε μέσα της η Ευδοκία.
“Βρε την λυσσάρα που μου φόρτωσαν”, αγανακτούσε εκείνος.
Να μην τα πολυλογώ, ο Ρωμανός το κοίταξε από ‘δώ, το έψαξε από εκεί, και αποφάσισε να βάλει γενικά μία τάξη. Προσπάθησε κυρίως, να σουλουπώσει τα οικονομικά και τον στρατό και σε μεγάλο βαθμό τα κατάφερε.

Παρατήρησε όμως και την παρουσία των Σελτζούκων στην Μικρά Ασία.
Οι Σελτζούκοι ήταν κάποιες ορδές Μογγόλων που βρέθηκαν κατά λάθος σε εκείνη την περιοχή μετά το “στραπάτσο” του Ταμερλάνου (ίσως μιλήσουμε κάποια στιγμή στο μέλλον για αυτό).
Ο Ρωμανός φίλοι μου, δεν “κολλούσε μπρίκια” τους κόζαρε καλά, το σκέφτηκε από εδώ, το μελέτησε από εκεί, ώσπου κατάλαβε, ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι απειλή κι ότι έπρεπε επειγόντως, να κάνει κάτι για αυτό.

Τρεις εκστρατείες έκανε για τους Σελτζούκους ο Ρωμανός!!!
Η πρώτη ήταν το φθινόπωρο του 1068 και ήταν ουσιαστικά μία παρέλαση για το “θεαθήναι”.
Η δεύτερη ήταν την άνοιξη του 1069. Εκεί, κάτι πήγε να γίνει αλλά με ισόπαλα αποτελέσματα, “να ‘χαμε να λέγαμε” δηλαδή.
Στην τρίτη όμως την άνοιξη του 1071 ήταν αποφασισμένος!

Έκανε όμως κάποια σημαντικά λάθη… Σαν (παρά)τίμιος άνθρωπος που ήταν και εμπιστεύτηκε τα λάθος άτομα… (Κύριε Ρωμανέ μου, έχετε τους Δούκες αντίζηλους στην εξουσία και στο κρεβάτι της Ευδοκίας και τους εμπιστεύεστε την διοίκηση στο 1/3 του στρατεύματός σας; Ας προσέχατε στην τελική. Είπαμε να είστε καλοπροαίρετος, αλλά όχι κι έτσι!!!)

Οι Δούκες, πατέρας (ο αδερφός του θανόντος Κων/νου Ι) και ο γιος του τον προδίδουν και ενώ κάνει την επίθεση, αυτοί σαλπίζουν υποχώρηση.

Ο στρατός νομίζει ότι “έφαγε σφαλιάρα” και δημιουργήθηκε ένα “μπάχαλο” με αποτέλεσμα να υποχωρήσουν σαν ηττημένοι, προτού καλά-καλά πολεμήσουν. Χωρίς να το καταλάβει ο Ρωμανός, βρέθηκε αιχμάλωτος του Αρπ-Αρσλάν, του Σουλτάνου των Σελτζούκων. Κρίμα η προετοιμασία, κρίμα η οργάνωση!!!

Όμως κι ο Αρπ-Αρσλάν ο αρχηγός των Σελτζούκων ήταν ξύπνιος άνθρωπος…
Σου λέει: “για να την πάτησε έτσι κοτζάμ Αυτοκράτωρ του Βυζαντίου, δεν είναι απίθανο να την πατήσω έτσι κάποτε κι εγώ, διότι κύκλος είναι και γυρίζει…”. Οπότε τον σεβάστηκε τον Ρωμανό σαν αιχμάλωτο, αναπτύχθηκε μία γερή φιλία μεταξύ τους και μάλιστα έκλεισε συμφωνία μαζί του, πολύ συμφέρουσα για τους Βυζαντινούς (που να κέρδιζε κιόλας την μάχη ο Ρωμανός!).

Η διαπλοκή όμως στην Κωνσταντινούπολη παραμόνευε (η διαπλοκή σήμερα, δεν συγκρίνεται σε καμία περίπτωση με τότε, όπως προανέφερα).
Οι Δούκες εκμεταλλεύονται τις γνωριμίες τους. Ανακηρύσσεται ο υιός Δούκας Αυτοκράτορας, στέλνουν και την Ευδοκία εσώκλειστη σε μοναστήρι, η οποία έμεινε με… τις ορμές της για τον Ρωμανό…

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό, συλλαμβάνουν και τον Ρωμανό στην επιστροφή του και τον τυφλώνουν τον άνθρωπο οι αθεόφοβοι!!!
Έλα όμως που ο Αρπ-Αρσλάν τον πήγαινε πολύ τον Ρωμανό και μόλις έμαθε τι έγινε, τα πήρε στο κρανίο!!!
“Έτσι είστε ρε;. Κι εγώ δεν αναγνωρίζω καμία συνθήκη κι εσείς να χτυπιέστε! Τώρα θα σας ‘ξηγήσω εγώ το όνειρο…”, ήταν τα λόγια του, μόλις έμαθε τι έγινε.
Αρνήθηκε λοιπόν την συνθήκη που υπέγραψε με τον Ρωμανό, με αποτέλεσμα εκεί που η παρουσία των Σελτζούκων στην Μικρά Ασία, είχε καθαρά τον χαρακτήρα της επιδρομής, άρχισαν πλέον να έχουν μόνιμη εγκατάσταση στο έδαφός της…

Τις συνέπειες μάλιστα, αυτής της τόσο κρίσιμης μάχης (που λίγοι γνωρίζουν), τις υφιστάμεθα ακόμη και μέχρι σήμερα (γιατί το λέω αυτό, όποιος θέλει, μπορεί να το ψάξει από μόνος του βαθύτερα).

Συμπέρασμα: Βρε ότι και να γίνει, εμείς οι Έλληνες δεν θα βάλουμε μυαλό ποτέ. Μια ζωή θα φαγωνόμαστε μεταξύ μας και θα κοιτάμε να βγάλουμε ο ένας τα μάτια του άλλου (στην συγκεκριμένη περίπτωση, κυριολεκτικά) και στο τέλος μένουμε όλοι μας χωρίς μάτια…

Υ.Γ. Φοβάμαι πως ότι αντί να προβληματιστείτε, αυτή την στιγμή βλέπετε στο “ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑ TV” την εκπομπή “Τα Πορφυρά Νέα” με την Τατιάνα Στεφανιανή…

 

Χρήστος Λαμπρούδης

.

 

.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s