Ζωή μετά το τέλος…

Η ζωή στη γη είναι ένα ταξίδι, άλλοτε γεμάτο χαρά, άλλοτε πόνο, άλλοτε πάλι, ένα χαρμάνι κι απ’ τα δυο. Το ταξίδι αυτό, όπως όλα, έχει τους δικούς του σταθμούς και φυσικά ένα τέλος.

Το τέλος, συνήθως μοιάζει να μας απασχολεί περισσότερο απ’ τη διαδρομή, κάτι που είναι λάθος, αλλά αναπόφευκτα συμβαίνει.

Ο άνθρωπος, από αρχαιοτάτων χρόνων, αναζητούσε την αλήθεια σε ότι αφορά το τέλος αυτής της ζωής. Οι διάφορες θρησκείες μνημονεύουν αυτή τη στιγμή δίνοντας μια ελάχιστη εικόνα, αρκετά θολή θα έλεγα, για το τι ακριβώς ακολουθεί. Όλες λίγο ως πολύ, θεωρούν δεδομένη την συνέχισή της σε μια άλλη κατάσταση και αρνούνται πεισματικά ότι ο θάνατος είναι το απόλυτο τέλος.

Όμως, σ’ αυτό το άρθρο θα ασχοληθώ με τη ζωή μετά το τέλος, σύμφωνα με τη διδασκαλία των μυστικιστικών σχολών που μεταδίδουν την μια και αληθινή γνώση, μόνο σε μυημένους, κάτι σαν το κρυφό σχολειό. Ο λόγος είναι αυτονόητος. Η ιερά εξέταση θα υπάρχει πάντα, όσο κι αν ακούγεται αστείο. Κάποτε η τιμωρία ήταν η πυρά, μετά έγινε αφορισμός και τελικά απαξίωση και περίγελος.

Η αναφορά στη μεταθανάτια ζωή δεν είναι αυταπόδεικτη, ούτε μπορούμε να δώσουμε το κλειδί που θα ανοίξει την αόρατη πύλη για την άλλη πλευρά. Οι επιθανάτιες εμπειρίες κάποιων ανθρώπων, ή οι αναμνήσεις άλλων ζωών από κάποιους, παρόλα τα εμφανή σημάδια αλήθειας θα παραμένουν για τον άνθρωπο υπό καθεστώς καχυποψίας.

Αυτό που θα κάνω εγώ μέσα απ’ αυτές τις γραμμές είναι μια απλή ανάλυση του γεγονότος, βασιζόμενος στην έρευνα μου και τις προσωπικές μου εμπειρίες, αλλά η αλήθεια είναι καθαρά προσωπικό θέμα και θα τη βιώσει ο καθένας όταν έρθει η ώρα του. Τότε και μόνο τότε, θα μάθει τι συμβαίνει. Όμως, μια μικρή συμβουλή. Το αστρικό πεδίο στο οποίο πηγαίνει ο άνθρωπος μετά το θάνατο του φυσικού σώματος, είναι το πεδίο των επιθυμιών. Ως τέτοιο λοιπόν θα παρουσιαστεί στο καθένα, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις του και η αλήθεια θα αργήσει να εμφανιστεί. Γι αυτό σας συνιστώ, να πιστέψετε ότι υπάρχει ζωή μετά, διαφορετικά κινδυνεύετε να παραμείνετε αβοήθητοι στο σκοτάδι για πολύ. Αυτό που μπορώ να σας υποσχεθώ είναι πως, στο τέλος αυτού του άρθρου, θα ζήσετε τη ζωή σας με πιο φωτεινό χαμόγελο και λιγότερο φόβο.

Πάμε να δούμε τώρα, τι ακριβώς συμβαίνει όταν το φως αυτής της ζωής τρεμοσβήνει.

Ένα ψυχρό κύμα αέρα αρχίζει να ανεβαίνει από τα πόδια προς το υπόλοιπο σώμα, που όμως δεν είναι αισθητό για τον άνθρωπο που η καρδιά του έχει ήδη σταματήσει να κτυπά. Ο εγκέφαλος, που ακόμη έχει οξυγόνο, εκπέμπει κάποια αδύναμα κύματα. Το σώμα συσπάται, επειδή η ζωή εγκαταλείπει τους νευρώνες και σταδιακά γίνεται δύσκαμπτο. Ένα αόρατο μικρό νέφος αιωρείται πάνω απ’ το άψυχο κορμί, που σε λίγα λεπτά μορφοποιείται βάση της εικόνας που είχε το φυσικό σώμα του εκλιπόντος.

Τρεις ημέρες το αστρικό αυτό αόρατο σώμα με τη συνείδηση αφυπνισμένη, στο βαθμό που ήταν επι γης, παραμένει προσκολλημένο στη γη, προσπαθώντας να κατανοήσει τι συμβαίνει. Η διαδικασία αφύπνισης και κατανόησης γίνεται ακριβώς στο ποσοστό που αυτή είχε εξελιχθεί όσο ο άνθρωπος ζούσε.

Το κρίσιμο σημείο αρχίζει ακριβώς μετά από αυτό το τριήμερο και εξαρτάται πολύ από τις πεποιθήσεις και το πνευματικό επίπεδο του αποχωρούντος.

Αν ο άνθρωπος ήταν ταυτισμένος με την ύλη, προσκολλημένος στα υλικά αγαθά, τις ανθρώπινες σχέσεις, θα μείνει και ίσως περιπλανηθεί για αρκετό καιρό σε όλα εκείνα που λάτρεψε. Περιοχές, αγαθά, άνθρωποι.

Αν δε πιστεύει στη ζωή μετά, τότε θα καλυφθεί από ένα πυκνό σκοτάδι και οι βοηθοί δε θα μπορούν να τον οδηγήσουν, επειδή ισχύει κι εκεί ο νόμος της ελεύθερης βούλησης.

Είναι αστείο, αλλά ο πιστός καθολικός θα αντικρίσει όντως μια χρυσή πύλη, στην οποία στέκεται ο Άγιος Πέτρος και μυριάδες άγγελοι θα παίζουν με λύρες όμορφη μουσική. Ο μωαμεθανός θα δει βουνά από πιλάφι έτοιμα να στρώσουν τραπέζι γι αυτόν. Η αιτία βρίσκεται στο γεγονός ότι βρίσκονται αμφότεροι στη διάσταση που υλοποιείται κάθε τους σκέψη. Αυτή τη λεπτομέρεια κρατήστε την, γιατί σε επόμενο άρθρο, που θα αφορά στο νόμο της έλξης θα σας φανεί χρήσιμη.

Όταν και μόνο όταν, ο νεκρός συνειδητοποιήσει ότι ζει, ότι ο θάνατος του φυσικού του σώματος δεν ήταν το απόλυτο τέλος, αλλά ζει πραγματικά με ένα άλλο σώμα, σε μια διαφορετική διάσταση, τότε θα αρχίσει, σιγά-σιγά, να σχίζεται μπροστά στα μάτια του το πέπλο της πλάνης. Όταν κατανοήσει ότι μπορεί να λειτουργήσει κι εκεί, όπως στη γη, με ένα σώμα ειδικό για τις δονήσεις που υπάρχουν εκεί, τότε θα κάνουν δειλά-δειλά την εμφάνιση τους οι βοηθοί, που θα τους εξηγήσουν τι ακριβώς έχει συμβεί.

Από τη στιγμή που οι βοηθοί θα έρθουν κοντά του και τον πείσουν πως ότι πίστευε δεν ισχύει, τότε το πέπλο θα καταρρεύσει με μιας κι ένα υπέρλαμπρο φως θα αποκαλυφθεί μπροστά του. Χρώματα μοναδικά ασύλληπτα για τον κοινό νου θα ξεδιπλωθούν στα μάτια του και μια πλάση με πρωτόγνωρη ομορφιά, που ποτέ δε φανταζόταν ότι υπάρχει.

Στέρεο έδαφος, χορτάρι κανονικό, πραγματικά κτίρια απερίγραπτου κάλλους θα ζωντανέψουν και ήχοι αρμονίας θα φτάσουν στα αυτιά του. “Βρίσκεσαι στο αστρικό”, θα του πούνε οι βοηθοί και θα του εξηγήσουν ότι δεν ήταν απλά ένα σάρκινο σώμα, αλλά μέσα σε εκείνο το σώμα, που αναγκαστικά χρησιμοποίησε για τη περιπλάνηση του στη γη. “Τώρα επέστρεψες πίσω”, ήταν η επόμενη φράση που άκουσε, καθώς κοιτούσε άναυδος το τοπίο.

Αυτή η επιστροφή όμως, δεν είναι μόνιμη σε εκείνο το επίπεδο και εξαρτάται απ’ τη πορεία που είχε στη γη.

Επόμενος σταθμός θα είναι ένα είδος νοσοκομείου, όπου θα μιλήσει με ειδικούς για την προσαρμογή του στη νέα κατάσταση. Εδώ, αρκετοί πέφτουν σε βαθύ ύπνο για διάστημα, ίσως και μηνών, αλλά ο χρόνος εκεί δεν υπάρχει και κάτι τέτοιο δεν γίνεται αντιληπτό.

Συνέχεια έχει η αίθουσα αναμνήσεων, στην οποία οδηγείται, αλλά μπαίνει μόνος και παρακολουθεί σαν σε ταινία όλη τη ζωή του στη γη, αλλά και προηγούμενες ζωές κάνοντας την απολογισμό των πεπραγμένων και τις διαπιστώσεις του, σύμφωνα με το πλάνο που είχε πριν κατέβει. Η κριτική αυτή είναι πολύ σκληρή και δεν συμμετέχει κανείς άλλος, μέχρι να βγει απ’ εκεί, κατανοώντας λάθη και παραλείψεις. Οι Δάσκαλοι ισχυρίζονται πως αυτή η αυτo-κριτική είναι η πιο δύσκολη στιγμή, καθώς ο ίδιος ο εαυτός μας είναι ο πιο αυστηρός κριτής που θα μπορούσε να υπάρξει.

Μετά την έξοδο απ’ την αίθουσα των αναμνήσεων, θα κριθεί αν θα αναχωρήσει προς πιο υψηλές διαστάσεις, ή θα κατηφορίσει εκ νέου στη γη, με ένα άλλο σενάριο που θα φτιάξει μαζί με μια επιτροπή από Δασκάλους, που απλά θα τον καθοδηγήσουν, αφού η τελική επιλογή επαφίεται στον ίδιο. Μόνο σε περίπτωση αυτοκτονίας η επιστροφή είναι αυστηρώς άμεση, με το χειρότερο και δυσκολότερο σενάριο που θα μπορούσε να γραφεί, για μια ζωή που το χρονικό της διάστημα θα είναι όσο υπολειπόταν απ’ τη προηγούμενη, που διακόπηκε απότομα, αυτοβούλως.

Αν πρόκειται για θάνατο από φυσικά αίτια, θα παραμείνει στο αστρικό, ή σε ανώτερη διάσταση, για όσο κρίνει ο ίδιος, αναμένοντας και τις κατάλληλες συνθήκες στη γη, που θα βοηθούν το νέο σενάριο. Η παραμονή του εκεί, θα είναι γεμάτη ενασχόληση, εξέλιξη και βοήθεια προς άλλους ανθρώπους.

Η περίπτωση του ύπνου μετά το φυσικό θάνατο, στην οποία αναφέρεται η εκκλησία, ισχύει σε περιπτώσεις ανθρώπων που η συνείδηση τους βρίσκεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα και θα αφυπνιστεί απ’ τους Δασκάλους, μόνο για να μπει στην αίθουσα αναμνήσεων και να γράψει το νέο σενάριο της επόμενης ζωής.

Πριν κατέλθει στη Τρίτη διάσταση πέφτει σε ύπνο και ξυπνάει την ώρα της γέννησης στη γη. Αυτή ήταν μια, ας πούμε επιδερμική, προσέγγιση στη μετά θάνατο κατάσταση, που σε άλλα άρθρα θα εμβαθύνουμε κατά περίπτωση και ανάλογα με τα ερωτήματα και τις απορίες που τυχόν θα υποβληθούν από τους αναγνώστες.


Σμιξιώτης Κωνσταντίνος

 

.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s