O Larry Cool μιλά για τη Λογοτεχνία που δαγκώνει…

“…Αν θέλει να κάνει κανείς το τεστ για να διαπιστώσει αν είναι νεκρός ή ζωντανός, ας διαβάσει κείμενά μου. Το τεστ είναι δωρεάν και 100% αξιόπιστο” ~ Larry Cool

Editorial από την Βένη Παπαδημητρίου για τoν Larry Cool

Θέλει να μείνει στην αφάνεια.. Όμως, γίνεται γνωστός, κινεί το ενδιαφέρον με την ποίησή του. Μια ποίηση, ξεχωριστή, μοναδική.. Άλλοτε φιλοσοφημένη κι άλλοτε …ωμή, ως εκεί που δεν παίρνει άλλο..
Τα ποιήματά του, όπως λέει ο ίδιος, ανήκουν βέβαια στο σουρρεαλισμό. Έχουν, επίσης, έντονη μια υπαρξιακή συνιστώσα και όποιος είναι εξοικειωμένος θα διακρίνει επιρροές από προσωκρατική σκέψη και ανατολικό στοχασμό.
Τολμηρός.. όσο κανείς, απ’ όσους γνωρίζω εγώ τουλάχιστον, ποιητές… Χρησιμοποιεί όλα τα σημεία στίξης στη γραφή του… Και σε αυτό, ξεχωρίζει από τους άλλους.. (αν όχι όλους, τους περισσότερους ποιητές)..
Φορά μάσκα.. Δεν δείχνει το πρόσωπό του. Η ψυχή και το μυαλό του όμως, φαίνονται καθαρά μέσα από τα γραπτά του..
Δεν θέλει να πει το όνομά του.. Σεβαστό.. Δεν θέλει να πει τίποτε για τον ίδιο προσωπικά. Απόλυτα σεβαστό..
Μήτε θέλησε να γίνει τούτη η συνέντευξη. Εγώ τον “πίεσα” να μιλήσουμε λιγάκι.. Κι αυτό γιατί.. Ο Larry Cool μου κίνησε τον ενδιαφέρον από την αρχή που τον διάβασα στο Facebook.. Μου αρέσει ο τρόπος που γράφει, μου αρέσουν τα ποιήματά του, μου αρέσει γενικά η συμπεριφορά του στο face.
Εν ολίγοις, τον πάω, γι αυτό και ήθελα να κάνω τη συνέντευξη μαζί του..
Κι αυτά τα λίγα που είπε, είναι αρκετά για εκείνον.. Σκεφθείτε πως η τελευταία μου ερώτηση, έμεινε αναπάντητη.. Ο Larry βαρέθηκε στο τέλος.. και λειτούργησε όπως αισθάνθηκε.. Δεν απάντησε.. Γι αυτό, μου αρέσει…

Παραθέτω δύο ποιήματά του, για να τον θυμηθείτε, ή να τον… γνωρίσετε, όσοι δεν έχετε διαβάσει κάτι δικό του…

Ὁ θυμὸς τῶν σωμάτων

Τὸ κορίτσι ποὺ ἀγαπῶ,
Ἀλείφει μὲ ἄχνη ὑδραργύρου τὸ αἰδοῖο της
-ἀπόψε τὴν ἔχει καλέσει κάποιος τραπεζίτης-
Τυφλὸς ἀπὸ λαγνεία γλείφει τὸ δηλητήριο
Πεθαίνει μὲ σπασμούς,
Σφίγγοντάς του τὸ κεφάλι ἀνάμεσα στοὺς μηρούς της.

Τὸ κορίτσι μου εἰσβάλλει στὸ κοινοβούλιο
Ἀνεβαίνει στὸ βῆμα, πετᾶ τὸ σουτιὲν
Πρωθυπουργὸς καὶ βουλευτὲς μένουν ἐνεοί• καὶ τότε,
Ἀπ’ τὰ ὡραῖα στήθη δυὸ κάννες τοὺς πολυβολοῦν.
Μπόρα ξεσπᾶ
Μέσα ἀπ’ τὶς σταγόνες ποὺ σκᾶνε στὸ πεζοδρόμιο
Πετάγονται λιλιπούτειοι ἀστυφύλακες
Πανικόβλητοι τρέχουν νὰ σωθοῦν
Τὸ κορίτσι μου τοὺς πατᾶ γελῶντας.

Τὸ κορίτσι μου κοιμᾶται στὴν ἀγκαλιά μου
Αἴφνης, ἐκρήγνυται μὲ μιὰν ἐκτυφλωτικὴ λάμψη
Ἔκπληκτος κοιτάζω τὸ αἷμα της στὰ χέρια μου
Τὰ κρούσματα πληθύνονται
Παντοῦ στὴν πόλη ἀνατινάσσονται σώματα
Κατεδαφίζουν τὸν παλιό, ἑτοιμόρροπο κόσμο.

Τὸ ἐκμαγεῖο τῶν σωμάτων

Ὁ χῶρος εἶμαι, τὸ ἐκμαγεῖο τῶν σωμάτων
Ἐντός μου ἀποτυπώνεται,
Ἕνα γυναικεῖο σῶμα ποὺ χορεύει ἐκστατικὰ
Μ’ ἀναζητεῖ παντοῦ μ’ ὅλο τὸ δέρμα.
Τὸ σῶμα τοῦ ποιητῆ σὲ στάση ὀκλαδὸν
Στὴν κόγχη τῆς κοιλιᾶς του καίει μιὰ φλόγα
Στὶς ἄκρες τῶν δακτύλων,
Στριφογυρίζουν δέκα μανιασμένα μάτια
Σκληρὸ τρίχωμα τράγου καλύπτει τὴ γλῶσσα
Κραυγάζει στίχους
Μὲ τὶς φωνὲς ἀπωθεῖ τὸ σκοτάδι
Δημιουργεῖ χῶρο γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν
Ἀστραπιαῖα μιὰ κραυγή κρυσταλλώνεται στὴ νύκτα.

Τὸ γυναικεῖο σῶμα ἀραιώνει
Ἑνώνεται μαζί μου
Ὁ χῶρος εἶμαι
Ἀχανεῖς ἐκτάσεις μου συμπυκνώνονται
Γίνονται σάρκα.

♦  Η Βένη Παπαδημητρίου μιλά αποκλειστικά με τον Λάρρυ Κουλ για το Womland.
1) Η γραφή σου, είναι εντελώς διαφορετική από όλων των άλλων.. Πώς ξεκίνησες να γράφεις και τι μηνύματα θέλεις να περάσεις μέσα από τα γραφόμενά σου;

Γράφω γιατί πλήττω. Κανείς δεν πλήττει όσο εγώ. Είμαι ο πρωταθλητής της πλήξης. Βαριέμαι τα βιβλία, την τέχνη, τους ανθρώπους, τις ιδεολογίες, τον κόσμο ολόκληρο. Είμαι ο έξοχος “ταβανιστής”. Δηλ. κάθομαι ατέλειωτες ώρες ξαπλωμένος στο κρεβάτι, κοιτώντας το ταβάνι. Οι ελάχιστες στιγμές που καταφέρνω να ξεφύγω από τα δόντια της ανίας είναι, όταν περνά κάποια πραγματικά καλή ιδέα απ’ το κεφάλι μου και, όταν χύνω –κυρίως το δεύτερο. Για να ’μαστε πιο συγκεκριμένοι, στον οργασμό μου έχουν έρθει οι καλύτερες ποιητικές ιδέες.

2) Ωραία, αλλά δεν μου απάντησες για τη διαφορετικότητα της γραφής σου.. Γράφεις τολμηρά.. δεν έχεις φραγμούς.. Αυτό πως το βλέπεις εσύ και πως, φαντάζεσαι πως το εκλαμβάνουν οι άλλοι;

Τι ν’ απαντήσω… Κάθε δέντρο βγάζει το δικό του φρούτο· η μηλιά, τα μήλα. Ρωτάς τη μηλιά, γιατί βγάζει μήλα; Όχι, γιατί είναι ανόητο, γιατί δεν έχει μιλιά να μιλήσει. Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του φωνή, αλλά την έχει χάσει. Η βοή στα πέλαγα είναι οι χαμένες φωνές μας. Άντε να βρεις τη δική σου και να την ξεμπλέξεις από τις άλλες. Ελάχιστοι είναι οι τρελοί που περιπλανώνται στις άγριες ερημιές για να βρουν τη φωνή τους. Πάντως εγώ μια χαρά τα βλέπω αυτά που γράφω· δεν μ’ ενοχλούν καθόλου. Το αντίθετο μάλιστα· με διασκεδάζουν αφάνταστα. Τώρα, οι άλλοι που τα διαβάζουν, χωρίζονται σε δύο ομάδες: Σε κείνους που μισούν αυτά που γράφω και σε κείνους που ενθουσιάζονται. Αν θέλει να κάνει κανείς το τεστ για να διαπιστώσει αν είναι νεκρός, ή ζωντανός, ας διαβάσει κείμενά μου. Το τεστ είναι δωρεάν και 100% αξιόπιστο…

3) Πολύ ωραία.. μου αρέσεις.. Απαντάς καίρια .. Χρησιμοποιείς απόστροφο, παύλες, δασείες, οξείες, κ. λ. π. στην γραφή σου.. Για ποιό λόγο;; Και μη μου πεις πάλι για τη μηλιά και τα μήλα (χε χε )…

Α, η γλώσσα είναι η πιο φιλάρεσκη και απαιτητική ερωμένη. Τα σημεία στίξης κλπ είναι τα κοσμήματά της, τα ψιμύθιά της. Θα ήταν προσβολή και ανεπίτρεπτη αγένεια, εκ μέρους μου, αν της τα στερούσα. Είναι επίσης πολύ ευαίσθητη και εύθικτη· μισεί να της επιβάλλονται· κατευθύνεται απαλά, όπως ο αβρός -αλλά στιβαρός- χορευτής κατευθύνει την παρτενέρ του στο ταγκό. Κατευθύνεται με την ανάσα των ποιητών. Δεν υπακούει η γλώσσα στους ποιητές· οι ποιητές υπακούν στο κάλεσμα της γλώσσας· μόνο καταφάσκοντας σ’ αυτήν τους χορηγεί το προνόμιο να είναι εραστές της.

4)Είσαι ποιητής .. που δεν μοιάζει με κανέναν.. με τα σημεία στίξης, με όλα.. Χρησιμοποιείς λέξεις, όπως π.χ. “αιδοίο” … Θεωρείς πως είναι απλώς ελεύθερη έκφραση; Οι άλλοι θα το βλέπουν διαφορετικά. Πιστεύεις πως η ωμή γραφή σοκάρει; …ή τώρα πια τα βλέπουν φυσιολογικά;; Ταυτόχρονα, έχεις μια υπέροχη, φιλοσοφημένη προχωρημένη σκέψη.. που αποτυπώνεται στον γραπτό σου λόγο.. Πως συνδυάζονται αυτά τα δύο;

Όλες οι λέξεις είναι κόρες της ποίησης, κι όλες τις αγαπά. Η ποίηση είναι τόσο ισχυρή, που ακόμη κι έναν πορνογραφικό διάλογο να πάρει, θα τον υποτάξει και θα τον κάνει ποίημα. Επ’ αυτού μην έχετε καμία αμφιβολία. Δεν υπάρχουν τολμηρές και άτολμες λέξεις. Η τόλμη μου έγκειται στο να εισάγω τις συγκεκριμένες λέξεις στη “σκεπτόμενη ποίηση” που τις αποφεύγει, γιατί οι πολλοί πιστεύουν ότι δεν έχουν θέση στη “σοβαρή ποίηση.” Αισθάνομαι πραγματικά ελεύθερος μόνο όταν ανατρέπω τα στερεότυπα. Στο κάτω-κάτω της γραφής και οι φιλοσοφούντες γαμάνε, -αν και πρέπει να ομολογήσω ότι δυσκολεύομαι να τα κάνω και τα δύο ταυτόχρονα.

5) Έγραψες κάτι για τους ψυχιάτρους ότι αν δουν την ψυχή, δεν θα δουν τίποτα, κάπως έτσι.. (θα το δω και θα το εκφράσω σωστά).. Πιστεύεις πως οι ψυχίατροι δεν μπορούν να δουν την ψυχή; Εντάξει, η ψυχή δεν είναι κάτι που το βλέπεις.. Αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν τον κόσμο που υποφέρει;

Δεν το θυμάμαι αυτό που λες ότι έγραψα· η μνήμη μου είναι σουρωτήρι. Τέλος πάντων… Οι ψυχαναλυτές και οι ψυχίατροι δεν ωφελούν κανέναν, παρά μόνο την τσέπη τους. Ο Φρόυντ οικοδόμησε μια αξιοθαύμαστη κατασκευή, ένα μεγαλοφυές μυθιστόρημα περί ψυχής. Ήταν μια επικών διαστάσεων επινόηση…

6) Δηλαδή δεν υπάρχουν ασθένειες της ψυχής; Αυτό θες να μου πεις;

Βεβαίως υπάρχουν… Το “εγώ” πρώτο απ’ όλα είναι η καθολική, διαχρονική, ψυχική ασθένεια, από την οποία πάσχει η ανθρωπότης. Τίποτε δεν μπορεί να θεραπεύσει την ψυχή. Μόνο να αυτοθεραπευτεί μπορεί… (Αλλά δεν κατάλαβα, αυτά είναι στην συνέντευξη;)

7) Γιατί… γράφεις στο προφίλ σου, ότι μόλις βγήκες από το Δρομοκαείτιο.. Γιατί;; (γέλιο)

Για πλάκα. Μου τη σπάνε αυτοί που παίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους και γράφουν πληκτικά βιογραφικά. Ζούμε πάνω στη στιγμή, σαν να πατάμε πάνω σε μια καρφίτσα. Το να ζεις στη στιγμή είναι ανυπόφορο. Παντού κενό γύρω μας. Δεν υπάρχει πριν και μετά. Παρελθόν και μέλλον είναι προβολές του μυαλού μας, φαντάσματα. Μπορούν να μου έχουν εμφυτεύσει αυτή τη μνήμη και να νομίζω ότι είμαι αυτός που είμαι. Είμαι πολύ καχύποπτος σ’ αυτά τα ζητήματα. Όλοι πρέπει να είμαστε. Μας ψεκάζουνε…
Οπότε τι βιογραφικό να γράψεις; Συνηθίζω να γράφω διάφορα βιογραφικά, γιατί κάθε μέρα νιώθω διαφορετικά, ώσπου τελικά έφτασα να πιστεύω ότι είμαι ο “κανένας”.

8) Χμμμ.. δεν είσαι ο κανένας.. Είσαι ο.. δεν ξέρω το όνομά σου και έχεις σάρκα και οστά. Αισθάνεσαι, ερωτεύεσαι, αγαπάς, στεναχωριέσαι, οργίζεσαι. και.. και.. και.. έρχεται η ώρα του τέλους.. Τότε.. οι απόψεις εδώ διαφέρουν .. εσύ θα πιστεύεις πως όλα τελειώνουν έτσι;; Τέλος πάντων.. Έχεις αυτό το χάρισμα, να γράφεις υπέροχα ποιήματα, να γράφεις γενικότερα.. Που οφείλεται το χάρισμά σου, κατ εσέ; Γεννήθηκες έτσι; Δηλαδή, ο άνθρωπος γεννιέται με τα χαρίσματά του, τον χαρακτήρα του, ή στην πορεία διαμορφώνεται;;; Και τι είναι αυτό, που πριν τη γέννηση δίνει τα χαρίσματα;;;; (φιλοσοφικά; ίσως.. αν θέλεις απαντάς, αν όχι, πάω σε άλλη ερώτηση)

Πριν γεννηθούμε, είμαστε όλοι ένα κομμάτι χρυσάφι. Με τη γέννηση και τη ζωή, ο χρυσός αρχίζει να θάβεται κάτω από τόνους μπάζα. Γράφοντας πασχίζω να ανακαλύψω αυτό το θησαυρό. Σκάβω το σώμα μου με την πένα για να βρω το χρυσό που ξέρω ότι υπάρχει.

9) Ο χρυσός γίνεται άνθρωπος; και τι εννοείς ότι θάβεται κάτω από τόνους μπάζα;; Τι είναι η ποίηση για σένα;;;

Υπάρχει “κάτι” που δεν έχει ούτε μορφή, ούτε όνομα. Και ξαφνικά –έτσι σαν θαύμα- αποκτά ανθρώπινο σώμα. Τα ανθρώπινα σώματα συσσωρεύουν στη διάρκεια της ζωή τους εντυπώσεις, πληροφορίες, γνώσεις, προλήψεις, προκαταλήψεις, φόβους, ελπίδες, θλίψεις, χαρές… Αυτά είναι “μπάζα.” Ποίηση είναι η αδέξια απόκρισή μας στο μακρινό κάλεσμα εκείνου του “κάτι.” Είναι η μάταιη προσπάθειά μας να δώσουμε όνομα σ’ αυτό το ‘κάτι’. Η ποίηση μάς υπενθυμίζει τη προέλευσής μας, τον γενέθλιο τόπο μας.

10) Το ζητούμενο είναι, ποιος έφτιαξε αυτό το κάτι.. Έχεις εκδώσει τα ποιήματά σου;

Δεν το έφτιαξε κανένας. Υπ-άρχει (άρχει κάτω όλα τα πράγματα δηλ. είναι η αρχή τους, τα εξουσιάζει). Μόνο αυτό υπάρχει. Τίποτε άλλο. Τέλος πάντων… Δεν έχω εκδώσει σε έντυπη μορφή τα ποιήματά μου. Δεν μ’ ενδιαφέρει. Μια χαρά κυκλοφορούν στο διαδίκτυο· αυτός είναι ο φυσικός τους χώρος. Δεν είμαι κανένα ψώνιο να δώσω δυο-τρία χιλιάρικα –που δεν τα ’χω κιόλας- σε κάποιον απατεώνα εκδότη, μόνο και μόνο για να τονωθεί ο ναρκισσισμός μου… (!!!!!!!!!!!!!)

11) Υπάρχουν ψώνια εδώ στο διαδίκτυο; Όλοι αυτοί οι περιφερόμενοι ποιητές, αξίζουν κατά τη γνώμη σου;

Ψώνια υπάρχουν και εντός και εκτός διαδικτύου. Τίποτα δεν τα εμποδίζει να κυκλοφορούν χωρίς περιορισμούς, ελεύθερα παντού. Έχουν ελευθέρας… Αλλά αυτοί που αξίζουν, είναι ελάχιστοι… Έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η πλειοψηφία όμως, …είναι θανάσιμα πληκτικοί.

12) Γενικά πως βλέπεις την ποίηση και τη λογοτεχνία στο διαδίκτυο;

Τα ποιήματα στον κυβερνοχώρο είναι σαν τα ψάρια στον ωκεανό. Το έντυπο μυθιστόρημα θα εξαφανιστεί. Τυπογράφοι, γραφίστες, εκδότες, αποθήκες, βιβλιοπώλες, κλπ., όλοι αυτοί οι μεσάζοντες, θα εξαφανιστούν. Ο συγγραφέας θα έχει άμεση επικοινωνία με τον αναγνώστη. Θα υπάρχουν διάσημα έργα, αλλά όχι διάσημοι συγγραφείς. Όλα θα είναι δωρεάν και άμεσα προσβάσιμα.

13) Δηλαδή θα γράφουν βιβλία και δεν θα υπάρχει κέρδος.. Καλό αυτό.. μου αρέσει.. Αν και είναι διαφορετικό να έχεις το βιβλίο στα χέρια σου, από το να το διαβάζεις στο διαδίκτυο.. Τα ποιήματά σου, πως θα τα χαρακτήριζες; Με βάση το στυλ γραφής, και το περιεχόμενό τους..

Αυτά με τη μυρωδιά, την υφή, το θρόισμα των σελίδων κλπ. τα ’χω ακούσει χιλιάδες φορές. Είναι σαχλαμάρες. Επ’ αυτού είμαι απόλυτος. Πάντως χωρίς το κίνητρο της φήμης, ή του οικονομικού κέρδους, θα δούμε ποιανού η ψυχούλα θα καίγεται να γράψει. Τότε θα δούμε ποιοι είναι οι αληθινοί συγγραφείς. Κι αυτοί που λένε σήμερα ότι τα βιβλία τους είναι “καταθέσεις ψυχής” -τι απεχθής έκφραση, θεέ μου!- στο μυαλό τους έχουν μάλλον τις τραπεζικές τους καταθέσεις. Τα ποιήματά μου ανήκουν βέβαια στο σουρρεαλισμό. Έχουν επίσης έντονη μια υπαρξιακή συνιστώσα, και όποιος είναι εξοικειωμένος, θα διακρίνει επιρροές από προσωκρατική σκέψη και ανατολικό στοχασμό.

14) Έχεις διαβάσει αρχαίους Έλληνες; Ο ανατολικός στοχασμός σε τι διαφέρει από τον δυτικό;

Δυστυχώς έχω μελετήσει ελάχιστα. Θα ήθελα να είχα μελετήσει περισσότερο. Για να δικαιολογήσω όμως την τεμπελιά μου, λέω ότι από τα λίγα που διάβασα κατάλαβα τι ήθελαν να πουν, οπότε δεν χρειάζεται να κουραστώ άλλο… Ο ανατολικός στοχασμός και ιδιαίτερα ο ζεν-βουδισμός χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά, ενώ η δυτική φιλοσοφία ακολουθεί όλες τις ελικώσεις του εγκεφάλου και μου ζαλίζει τ’ αρχίδια.

15) Σε ζαλίζει απλώς ή τον θεωρείς κατώτερο από αυτόν της Ανατολής; Ο χριστιανισμός δεν σε εμπνέει; δεν σου αρέσει μάλλον;

Η δυτική φιλοσοφία -με εξαιρέσεις φυσικά- είναι πληκτική και κουραστική σαν την έρημο Σαχάρα, όπου κάποιος χαμένος περπατάει μέρες και μέρες για να βρει μια όαση. Διαβάζεις χιλιάδες σελίδες για να συναντήσεις εξουθενωμένος μια δροσερή πρόταση. Ίσως, ο πραγματικός χριστιανισμός να είναι πιο κοντά στους Ινδούς, παρά σε μας τους επιθετικούς δυτικούς. Λέει μερικά θαυμαστά πράγματα. Ίσως και να προήλθε από τη μεγάλη πνευματική μήτρα της Ινδίας· ποιος ξέρει. Μιλάμε βέβαια για τον χριστιανισμό κι όχι για την επίσημη εκκλησία. Αυτής της αξίζει ο άγριος σαρκασμός και η βλασφημία.

16) Τι άλλο θα ήθελες να πούμε; ως συνήθως είμαι στη δουλειά.. Ποια ποιήματα σου θα ήθελες να βάλω, αφού φτιάξω αυτά που είπαμε; αλήθεια, δεν ασφυκτιάς με αυτή τη μεταλλική μάσκα στο κεφάλι σου;;;;

Να πούμε τέλος ότι ο καιρός των ποιητών δεν έφτασε ακόμη, αλλά πάντως είναι κοντά. Θα δούμε ενδιαφέροντα πράγματα· δόξα τω Θεώ, δεν θα πλήξω. Όποιος καταφέρει να καταπιεί την πραγματικότητα, όπως ο βόας το βόδι, θα βγει νικητής απ’ αυτή την εποχή. (Από ποιήματα, βάλε όποια θέλεις. Δεν είναι δικά μου πια· έχουν φύγει και ταξιδεύουν μόνα τους σαν χάρτινες βαρκούλες στο ποταμάκι) Για τη μάσκα: Τα πρόσωπα είναι προσωπεία που κρύβουν το πραγματικό μας πρόσωπο. Αλλάζουν συνεχώς μέχρι να χαθούν οριστικά.

17) Ναι, αλλά γιατί δεν έφθασε ο καιρός των ποιητών; Τι εμποδίζει;; Και πως θα είναι ο καιρός των ποιητών;;

Οι εποχές δεν εκβιάζονται· ωριμάζουν αφ’ εαυτών. Η εποχή των ποιητών θα ‘ρθει όταν η κοιλιά της απελπισίας γίνει τόσο μεγάλη, που θα γεννήσει αναπόφευκτα την ελπίδα. Στην εποχή των ποιητών, οι νέοι θα ξυπνούν μέσα στη νύχτα, θα παίρνουν τα ποιήματα που θα ‘χουν κρύψει κάτω από το μαξιλάρι τους και θα τα ψιθυρίζουν λαχανιασμένοι από δίψα. Στην εποχή των ποιητών, οι ποιητές δεν θα γράφουν ποιήματα· θα δείχνουν ένα λουλούδι χαμογελώντας, κι ο κόσμος θα καταλαβαίνει…

 

Το παρακάτω το βρήκα στο σεργιάνι μου στο Διαδίκτυο και είναι του Larry

“ΖΩ ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ, ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΩ ΚΟΣΜΟΥΣ – Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, Ή ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΤΙΚΗ, Ή ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ
ΔΕΣΤΕ! ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΚΑΠΝΟΥΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΓΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΥΡΠΟΛΗΜΕΝΩΝ ΚΤΙΡΙΩΝ, Η ΣΕΛΗΝΗ ΔΙΑΒΑΙΝΕΙ ΑΤΑΡΑΧΗ – ΑΦΟΥΓΚΡΑΣΤΕΙΤΕ! ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΚΡΟΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ, ΜΙΑ ΑΠΟΚΟΣΜΗ ΜΕΛΩΔΙΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ
ΧΡΟΝΙΑ ΚΟΥΚΟΥΛΩΜΕΝΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΙΣ ΒΡΩΜΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ ΤΗΣ ΑΝΙΑΣ, ΔΕΝ ΕΥΡΙΣΚΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΣΗΚΩΘΩ ΑΠ’ ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ – ΞΑΦΝΙΚΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΟΤΙ ΕΙΧΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΩ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΠΕΤΑΧΤΗΚΑ ΟΡΘΙΟΣ
ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΕΧΕΙ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ – ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΖΕΤΑΙ ΟΤΙ ΖΕΙ”

ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ

~ Mυθιστόρημα του Larry Cool


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s