Σοφία Βόικου: Η συγγραφή λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά για μένα

Editorial από την Βένη Παπαδημητρίου για την Σοφία Βόϊκου.

Η συγγραφή είναι πάθος.. Έκφραση σε βάθος.. Είτε προσωπικών συναισθημάτων,

είτε γεγονότων και καταστάσεων, του παρελθόντος, του σήμερα, του μέλλοντος.. Κι όταν ο συγγραφέας είναι γνώστης της Ιστορίας, των γεγονότων που έχουν διαδραματιστεί στο παρελθόν και έχουν καθορίσει το σήμερα, τότε… τα βιβλία του είναι ξεχωριστά και η προσφορά τους ανεκτίμητη. 

Σοφία Βόικου. Δυνατή πένα, δυναμική γραφή, που αφήνει στο μυαλό ανεξίτηλες εικόνες και μνήμες.. Τα βιβλία της σε ταξιδεύουν από τη Μικρασιατική Καταστροφή, μέχρι το Γαλλικό Μεσαίωνα.. Από τους οίκους ανοχής των Αθηνών, στην εποχή του Εθνικού Διχασμού..
Η ίδια έχει τις γνώσεις, που τις μεταφέρει στο αναγνωστικό της κοινό, δίνοντας με την ξεχωριστή της πένα και την δημιουργική φαντασία της, κάτι το καινούργιο, το ξεχωριστό, στο χώρο της συγγραφής…
Είναι η μοναδική συγγραφέας άλλωστε που θα σερβίρει στους αναγνώστες της… Πικρό, γλυκό λεμόνι… Υπάρχει λεμόνι με τέτοια γεύση; Φαντάζομαι πως όχι..
Ας δούμε όμως, τι έχει να μας πει η ίδια, καθώς ξεδιπλώνει τις σκέψεις της, ανοίγει την καρδιά της, το εγώ της και μας αποκαλύπτει τα πάντα, για την ίδια και τα ξεχωριστά – ιδιαίτερα θα έλεγα, βιβλία της.
Ιδιαίτερη προσωπικότητα είναι και ίδια. Η Σοφία Βόικου. Χαρακτηρίζεται από σεμνότητα και ήθος.. Σε εκείνη βλέπω, την ευαισθησία να βαδίζει ταυτόχρονα με την υψηλή νοημοσύνη και γι αυτό, τα αποτελέσματα (τα βιβλία της) ξεπερνούν κάθε προσδοκία…
Αγγίζουν την τελειότητα..

♦  Η Βένη Παπαδημητρίου μιλά αποκλειστικά με την Σοφία Βόϊκου για το Womland.
1) Γιατί πικρό γλυκό λεμόνι; Και όχι.. ξινό;;;

Η Ασημούλα, η ηρωίδα του βιβλίου, είναι μαστόρισσα στο γλυκό λεμόνι. Συνοδεύει όλες τις στιγμές της ζωής της με αυτό το γλυκό, το ‘τρατάρει’ στους αγαπημένους της, το γεύεται η ίδια… Όμως, υπάρχουν στιγμές, που κάτι γίνεται και το γλυκό δεν πετυχαίνει. Αφήνει μια πικράδα στο στόμα… Το γλυκό λεμόνι είναι σαν τη ζωή, άλλοτε έχει γλυκιά γεύση κι άλλοτε πικρή, ξινή, όμως δεν θα το’λεγα… γιατί το επίθετο “ξινός”, για μένα τουλάχιστον, δείχνει ότι κάποιος έχει απογοητευτεί πολύ από τη ζωή του…

2) Πώς άρχισες να γράφεις; Τι ένοιωσες και έγραψες για πρώτη φορά;

Γράφω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Είμαι εσωστρεφής άνθρωπος κι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να εκφράζω τα συναισθήματά και τις σκέψεις μου. Την απόφαση όμως να εκδώσω το πρώτο μου μυθιστόρημα την πήρα, όταν θεώρησα ότι το κείμενο μπορούσε να εκτεθεί και στα μάτια άλλων ανθρώπων, πέραν του στενού μου οικογενειακού περιβάλλοντος και ότι αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ταξιδέψουν με τις περιπέτειες των ηρώων μου.

3) Τι σημαίνει η συγγραφή για σένα; Σε λυτρώνει, σε αποφορτίζει, κάτι άλλο;

Θα έλεγα ότι είναι φυγή για μένα… εκείνη την στιγμή δραπετεύω… ξεχνάω τα οποιοδήποτε προβλήματά μου… την στιγμή που γράφω ζω μαζί με τους ήρωες μου… τις περισσότερες φορές, ταυτίζομαι μαζί τους, τόσο με τους ‘καλούς’, όσο και με τους ‘κακούς’. Σίγουρα, η συγγραφή λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά για μένα, και με λυτρώνει και με αποφορτίζει. Έχουν υπάρξει όμως στιγμές που έχει συμβεί το αντίθετο: έχω ταυτιστεί τόσο πολύ με τον ήρωα, φορτίστηκα τόσο πολύ συναισθηματικά, που δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ. Λες και είχε συμβεί κάτι κακό σε κάποιο δικό μου άνθρωπο… Το ξέρω ότι ακούγεται υπερβολικό, αλλά μου έχει συμβεί.

4) Πραγματεύεσαι πραγματικά γεγονότα, ή η φαντασία σου οργιάζει;

Στο πρώτο μου βιβλίο “Το Κόκκινο Σημάδι” και στο “Πικρό Γλυκό Λεμόνι”, βασίζομαι σε αληθινά ιστορικά γεγονότα και γύρω από αυτά τα γεγονότα, έχω πλέξει τη μυθιστορηματική ζωή των ηρώων μου, οπότε υπάρχει αρκετή αλήθεια μέσα σε αυτά.
Αντίθετα, “Το ταξίδι της φωτιάς” είναι ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο. Εκεί, υπήρξαν κεφάλαια που πραγματικά η φαντασία μου οργίασε, υπήρξαν όμως και κεφάλαια που μαρτυρούν όλη την εσωτερική μάχη που έδινα για να ανακαλύψω εκείνη την εποχή τον εαυτό μου, την αληθινή Σοφία…

5) Είναι το δεύτερο, τρίτο βιβλίο σου; Πες μας λίγα λόγια για τα προηγούμενα βιβλία σου και μια περίληψη του νεογέννητου “μωρού”.

Είναι το τρίτο μου βιβλίο. Ώρες – ώρες, δεν μπορώ ούτε η ίδια να το πιστέψω. “Το Κόκκινο Σημάδι” αφηγείται την ιστορία της Αργυρώς, μιας μεγαλοαστής κοπέλας από τη Σμύρνη, που θα γνωρίσει τη μικρασιατική καταστροφή, τον ξεριζωμό, τους οίκους ανοχής των Αθηνών, για να γίνει εν τέλει η μούσα των μεγαλύτερων ζωγράφων στο Παρίσι του μεσοπολέμου. Η ιστορία της βασίζεται σε μια μυστηριώδη γυναίκα που αναφέρεται σε όλα τα αρχεία των Γάλλων σουρεαλιστών, αλλά ποτέ δεν έγινε γνωστό το πραγματικό της όνομα. “Το ταξίδι της φωτιάς” είναι ένα βιβλίο που κινείται παράλληλα σε δυο εποχές: το γαλλικό Μεσαίωνα και το σήμερα. Οι ήρωες του χθες με τους ήρωες του σήμερα ενώνονται μέσα από ένα μυστηριώδες φιαλίδιο. Πρόκειται για ένα βιβλίο που ως γνώμονα έχει το πιο δύσκολο ταξίδι της ζωής μας: το ταξίδι προς την αυτογνωσία. 

Το “Πικρό Γλυκό Λεμόνι” εκτυλίσσεται την εποχή του Εθνικού Διχασμού, τότε που το μίσος κυριαρχούσε μεταξύ Βασιλικών και Βενιζελικών. Η Ασημούλα και ο Κωσταντής παντρεύονται από έρωτα, αλλά ο Κωνσταντής αναγκάζεται να φύγει για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Λίγο πριν απολυθεί, τον Αύγουστο του 1916, ολόκληρο το Δ’ Σώμα Στρατού, 6.500 περίπου Έλληνες στρατιώτες θα μεταφερθούν κρυφά στη Γερμανία του Κάιζερ, όπου και θα μείνουν για τρία ολόκληρα χρόνια. Ανάμεσα τους βρίσκεται και ο Κωσταντής όπου θα γνωρίσει την Ελίζα. Θα ακολουθήσουν διάφορα άλλα γεγονότα, τα οποία δεν θα αποκαλύψω γιατί αυτά αποτελούν και τις ανατροπές του βιβλίου. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι ότι πρόκειται για μια από τις άγνωστες πτυχές της σύγχρονης ιστορίας μας και δυστυχώς, αποτελεί μια από τις μαύρες σελίδες της.

6) Τι σε ενέπνευσε να γράψεις το βιβλίο αυτό;

Ο άντρας μου άκουσε το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός σε ένα ντοκυμαντέρ και μου το ανέφερε. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και άρχισα να ψάχνω περισσότερα στοιχεία. Όσο έψαχνα, ανακάλυπτα απίστευτα γεγονότα. Μπορούσα να “κάνω” πολλά πράγματα μαζί του.

7) Ποιες ώρες είναι οι καλύτερες για να γράψεις; Βρίσκεις χρόνο σε καθημερινή βάση, ή ξεκινάς ένα βιβλίο και ανάλογα τη διάθεση γράφεις;

Δεν είμαι συστηματική συγγραφέας. Δεν βάζω χρονοδιαγράμματα. Έχω αρκετά ωράρια να τηρήσω, τόσο στη δουλειά, όσο και στις οικογενειακές μου υποχρεώσεις, που δεν θέλω να βάλω “πρέπει” στη συγγραφή, που με αποφορτίζει από όλο αυτό.
Γράφω ανάλογα με τη διάθεση. Όταν τελειώνω ένα βιβλίο, χρειάζομαι απαραιτήτως κάποιο χρόνο δίχως να γράφω, για να αποφορτιστώ. Ωστόσο, τα απογευματινά και τα βραδινά μου είναι πολύ πιο παραγωγικά από τα πρωινά. Σπάνια γράφω πρωινές ώρες.

8) Εκδόθηκαν εύκολα τα βιβλία σου, ή συνάντησες δυσκολίες;

Ομολογώ ότι σ’ αυτό τον τομέα υπήρξα τυχερή. Δεν συνάντησα τις δυσκολίες που συναντούν άλλοι συγγραφείς. Έστειλα το χειρόγραφο του “Κόκκινου Σημαδιού” στις εκδόσεις Ψυχογιός και σε περίπου τρεις μήνες είχα θετική απάντηση. Τους ευχαριστώ πολύ γι αυτό.

9) Είχαν επιτυχία τα προηγούμενα; Και πως ένοιωσες μετά από την επιτυχία αυτή;

Είχαν απρόσμενη επιτυχία, ιδίως το “Κόκκινο Σημάδι” πούλησε 34.000 αντίτυπα στα δύο χρόνια κυκλοφορίας του. Τα συναισθήματα που ένιωσα ήταν ανάμεικτα. Από τη μια, σαφώς χαρά και δικαίωση, από την άλλη ένα φοβερό άγχος, που δημιουργήθηκε από την πίεση πολλών αναγνωστών για το επόμενο βιβλίο. Θεωρώ ότι είναι πολύ εύκολο να “καβαλήσεις το καλάμι”. Για το λόγο αυτό χρειάζεται να ξέρεις πολύ καλά τι είναι αυτό που κάνεις και γιατί το κάνεις, να έχεις πίσω σου ανθρώπους που τους αγαπάς και τους εμπιστεύεσαι, για να σε προσγειώνουν όταν τα μυαλά σου παίρνουν αέρα.

10) Γιατί γράφεις;

Είναι η ώρα της προσωπικής μου φυγής… η ώρα που βρίσκομαι εγώ με τον εαυτό μου… η ώρα που μπορώ να εκφραστώ, όπως θέλω, χωρίς να φοβηθώ ότι δεν θα γίνω αρεστή σε κάποιους…

11) Ποια είναι η Σοφία Βόικου; Τι κρύβεται πίσω από τη συγγραφέα;

Μια σύγχρονη Ελληνίδα: Μητέρα, σύζυγος, εργαζόμενη… Μια γυναίκα που συνεχώς τρέχει και μονίμως δεν έχει χρόνο. Μια γυναίκα που ζει στην παραφροσύνη, προσπαθώντας να τα προλάβει όλα, γεμάτη ενοχές, γιατί ποτέ δεν τα προλαβαίνει όλα… και μέσα σ’ όλα αυτά ψάχνει να βρει και τον εαυτό της…

12) Τι βιβλία διαβάζεις; Σε έχει επηρεάσει κάποιος συγγραφέας, ή έχεις το δικό σου στυλ;

Διαβάζω σχεδόν τα πάντα, ανάλογα με τη διάθεση: από φιλοσοφία, μέχρι αισθηματικά μυθιστορήματα. Λατρεύω ωστόσο, τον Καζαντζάκη και τον Ίρβιν Γιάλομ. Τους θεωρώ κορυφαίους, τον κάθε ένα για διαφορετικό λόγο. Ως προς το στυλ, συνειδητά δεν έχω επηρεαστεί από κάποιον, υποσυνείδητες επιρροές όλο και θα υπάρχουν.

13) Πώς βλέπεις την πορεία του βιβλίου μέσα στην κρίση που περνάει η χώρα;

Σίγουρα οι πωλήσεις θα πέσουν. Όπως πλήττονται όλοι οι τομείς της οικονομίας, πλήττεται και ο χώρος του βιβλίου. Θεωρώ ωστόσο ότι ο κόσμος που διαβάζει, θα συνεχίσει να διαβάζει, ακόμα κι αν δεν μπορεί να αγοράσει όλα τα βιβλία που θα ήθελε. Υπάρχουν πάντα οι δανειστικές βιβλιοθήκες και οι φίλοι που μπορούν να μας δανείσουν.

14) Πώς κρίνεις τους νέους συγγραφείς;

Θεωρώ αξιόλογη κάθε προσπάθεια, γιατί κάθε συγγραφέας αφήνει ένα κομμάτι του εαυτού του σε κάθε βιβλίο του. Είμαι αρνητική ωστόσο, στο “καλάμι” που καβαλάνε ορισμένοι, μόνο και μόνο επειδή εκδόθηκε ένα βιβλίο τους. Το έργο ενός συγγραφέα κρίνεται από τη διάρκεια του μέσα στο χρόνο.

15) Ποια είναι η καθημερινότητά σου; Μέσα σ’ αυτή την καθημερινότητα, σκέφτεσαι τη συγγραφή; Σε επηρεάζουν τα καθημερινά γεγονότα;

Η καθημερινότητά μου είναι η καθημερινότητα της σύγχρονης Ελληνίδας: ένα κυνήγι ανάμεσα στη δουλειά και στις οικογενειακές υποχρεώσεις. Τα καθημερινά γεγονότα με επηρεάζουν πολύ ως προς τον τρόπο που ζω και σκέφτομαι, όχι όμως ως προς τα βιβλία που γράφω. Τα βιβλία μου δεν αναφέρονται στη σύγχρονη εποχή. Γράφοντας, θέλω να ξεφεύγω και να ταξιδεύω κι όχι να προβληματίζω…

Σύντομο βιογραφικό για τη Σοφία Βόικου

Η Σοφία Βόικου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Sophia Antipolis της Νίκαιας, στη Γαλλία, στον τομέα της Επικοινωνίας και του Πολιτισμού των χωρών της Μεσογείου. Σπούδασε επίσης, Ιστορία της Τέχνης στην Ecole du Louvre στη Γαλλία. Έχει διδάξει Θεωρία της Επικοινωνίας και Ιστορία της Τέχνης στην ιδιωτική εκπαίδευση, ενώ για χρόνια διατηρούσε μόνιμη στήλη για τα εικαστικά δρώμενα σε διάφορα πολιτιστικά περιοδικά της Θεσσαλονίκης. Έχει ασχοληθεί με τη μετάφραση βιβλίων και έχει γράψει δύο παραμύθια για παιδιά, ενώ από το 1997 δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο χώρο της διαφήμισης και επικοινωνίας. Έχοντας περάσει από τη θέση της κειμενογράφου και καταλήγοντας διευθύντρια δημιουργικού, πολλές διαφημιστικές καμπάνιες φέρουν την υπογραφή της. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ισπανικά. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Από τις Εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά της “Το κόκκινο σημάδι” και “Το ταξίδι της φωτιάς”.

 

.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s