Δημήτρης Κολιδάκης: Γνωρίζω ζωές και κάποιες φορές “πειράζω” ζωές

kolidakisEditorial από την Βένη Παπαδημητρίου για τον Δημήτρη Κολιδάκη.

Η διείσδυση στην πραγματική ζωή, αποτυπώνοντας κάθε κίνηση…, σκέψη, συναίσθημα, κυριαρχούν. Κυρίως συναίσθημα, σε όλες του τις εκφάνσεις,

με ένταση και δυναμισμό που τα εισπράττεις. Τα νοιώθεις, τα ζεις έντονα, ως αναγνώστης… Τα συναισθήματα εναλλάσσονται και σε γεμίζουν με τη Λάμψη Μιας Αλλιώτικης Ζωής..
Μια Ζωή που φέρνει στην επιφάνεια τη Λάμψη της παιδικής ζωής, του μεγαλώματος, την Λάμψη των τότε, Ανθρώπινων Αξιών.
Των τότε.. Πόσο σημαντικές Αξίες για το σήμερα.. Ζωή, Οικογένεια, Διάλογος..
Και στη συνέχεια.. έρχεται ο Ψίθυρος… Ένας Ψίθυρος, ένα  Ατέλειωτο Μυστικό…
Δεν είναι μυστήριο.. Είναι η Αλήθεια.. Και τα δύο βιβλία του Δημήτρη Κολιδάκη, είναι η πραγματικότητα. Η Αλήθεια της πραγματικής ζωής. Η καθημερινότητα. Το συναίσθημα. Οι προσδοκίες για το αύριο.. Είναι η Ζωή σου, η Ζωή μου, η Ζωή του διπλανού μου..
Δεν είναι μια απλή περιγραφή της καθημερινότητας.. Είναι κάτι το πολύ  βαθύτερο.. Αυτό το βαθύτερο που αναζητάμε όλοι μας, σε κάθε βλέμμα, σε κάθε ανθρώπινη σχέση, σε κάθε μας βήμα στη Ζωή…
 
Ας γνωρίσουμε μαζί τον συγγραφέα Δημήτρη Κολιδάκη, μέσα από τα δικά του λόγια, τις δικές του σκέψεις, τον δικό του, ξεχωριστό τρόπο έκφρασης..

♦  Η Βένη Παπαδημητρίου συζητά αποκλειστικά με τον Δημήτρη Κολιδάκη για το Womland.
1) Πότε αισθανθήκατε την ανάγκη να αποτυπώσετε τις σκέψεις σας στο χαρτί;

Αρκετά χρόνια πίσω. Κάποια νεανική ποιητική συλλογή (δεν είμαι ποιητής), κάποια “πιστεύω”  αποτελέσανε μάλλον το έναυσμα της συγγραφής, δημιουργώντας βαθιά και την σπίθα της συγγραφής. Μια άσβεστη σπίθα, που πολύ αργότερα παρέα με τον χαρακτήρα (πως αλλιώς άλλωστε!), δημιούργησε το πρώτο συγγραφικό τόλμημα το βιβλίο “Η λάμψη μιας αλλιώτικης ζωής”.

2) Ποιo ήταν το ερέθισμα για να γράψετε το πρώτο σας βιβλίο;dimitris kolidakis synentefxi

Σε κάποιες φθινοπωρινές διακοπές σ’ ένα απομακρυσμένο ελληνικό χωριό. Πρώτη, ή δεύτερη εβδομάδα της σχολικής χρονιάς. Πρωί και τα σοκάκια πλημμυρισμένα από παιδιά που σηκώνανε τις “σάκες” με το ένα χέρι και γέρνανε από την άλλη και γιαγιάδες που τα συνοδεύανε. Κοντά παντελονάκια, φορεματάκια και μακριές φούστες των γιαγιάδων με τον ίδιο συνδυασμό χρωμάτων. Μαύρο με γκρι…

3) Ποιo ήταν αυτό το βιβλίο και σε τι αναφέρεται;

“Η λάμψη μιας αλλιώτικης ζωής” (το πρώτο βιβλίο) παραμερίζει τον σκουρόχρωμο συνδυασμό, που προαναφέραμε στη προηγούμενη ερώτηση και φέρνει στην επιφάνεια τη “λάμψη” της παιδικής ηλικίας, της “λάμψης” του μεγαλώματος και την “λάμψη” των τότε ανθρώπινων Αξιών! Γιατί, σημασία έχει η ζωή, η οικογένεια, ο διάλογος.

4) Πόσα βιβλία έχετε γράψει και σε τι αναφέρονται;
exofilo psithiros  ΑΣΠΡΟ

Δύο βιβλία. “Η λάμψη μιας αλλιώτικης ζωής” και “Ο Ψίθυρος είναι ένα ατέλειωτο μυστικό…”. Και τα δύο συγκλίνουν στο τρόπο ζωής, στη καθημερινότητα. Αξίες και Προσδοκίες για το αύριο. Περιγραφή χαρακτήρων και καταστάσεων, συνάδουν με το συναίσθημα και την ελπίδα. Με το ενδιαφέρον για τον διπλανό και με το απόσταγμα της ψυχής, όποιο και να είναι αυτό. Άλλοτε θυμός και άλλοτε αγάπη. Άλλοτε απάθεια (από τα πιο αρνητικά συναισθήματα) και άλλοτε φιλία με την “άδολη” σημασία της.

5) Ο συγγραφέας γεννιέται, ή γίνεται, κατά την άποψή σας;

Πρέπει πρώτα να γεννηθεί κάτι για να γίνει στη συνέχεια. Να γεννηθεί ο συναισθηματικός κόσμος που βρίσκεται μέσα στο DNA και μετά να έρθει η μάθηση για να “γίνει” η όποια ολοκλήρωση. Αυτά τα δύο θα γεννήσουνε εικόνες που θα αποτυπωθούνε σαν λέξεις στο χαρτί. Συνδυαστικά θα “δουλέψουνε” και παρέα με το Θείο δώρο που λέγεται “χάρισμα” για το πλέξιμο των λέξεων, το αποτέλεσμα δεν θα μπορεί να είναι άλλο από εκείνης της συγγραφής…
 

6) Tι είναι για σας η συγγραφή;

Ένα ξεγλίστρημα σε μια άλλη ζωή. Εκεί που δημιουργώ μια καινούργια γειτονιά με καινούργιους ανθρώπους και που πάντα με περιμένουνε για να μου ανοίξουνε την αγκαλιά τους, να μου ανοίξουνε τη πόρτα τους, για να μου δείξουνε τη ζωή τους. Γνωρίζω ζωές και κάποιες φορές “πειράζω” ζωές. Έστω και σε μία άλλη διάσταση. Δυστυχώς, ή ευτυχώς.

7) Πως θα σκιαγραφούσατε τον εαυτό σας ως συγγραφέα;

Όπως και την γραφή μου. Δωρικό, αλλά όχι με την απόλυτη έννοια. Πολλές φορές καθετοποιημένο και άλλες πιο ήπιο. Νομίζω ότι ο αναγνώστης μπορεί μέσα από τα βιβλία μου να διακρίνει την εναλλαγή αυτή. Το γλαφυρό του πρώτου βιβλίου και η γλωσσοπλαστία εναλλάσσεται με το στυλ και το ύφος, καθώς και με τα μηνύματα του “Ψίθυρου” αφήνοντας να διαφανεί ότι η μοναχικότητα δεν είναι “πιστεύω” μου.

8) Θα συνεχίσετε να γράφετε; Έχετε κάτι έτοιμο που θα εκδοθεί στο εγγύς μέλλον;

Η Βιογραφία είναι ένα είδος που θα είχε ενδιαφέρον και που βρίσκεται κοντά στο στυλ της συγγραφής μου. Η περιγραφή μιας ζωής, αλλά από τη μεριά του ήρωα-αφηγητή, αλλά αφήνοντας την αρχιτεκτονική στον συγγραφέα θα είναι αρκετά συναρπαστικό με καταπληκτικό αποτέλεσμα. Όσον αφορά στα υπό έκδοση γραπτά μου, ήδη ολοκληρώνεται μία συλλογή διηγημάτων, τα οποία έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς (άμιλλες τις θεωρώ) και αναγνωρισμένους  Λογοτεχνικούς φορείς, όπως από την “Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών”, τον “Σύνδεσμο Πνευματικής και Ολυμπιακής Στέγης Δημητρίου Βικέλα υπό την αιγίδα της Ελληνικής Εθνική Επιτροπής Unesco” κ.α. και ευελπιστώ ότι θα εκδοθεί μετά το φετινό καλοκαίρι.

kolidakis
9) Τα γεγονότα που ζούμε στη χώρα μας, σας εμπνέουν στο να γράψετε κάτι σχετικό; Η καθημερινότητα γενικά, του ανθρώπου είναι πηγή έμπνευσης για εσάς, ή κάτι άλλο, πιο “βαθύτερο”;

Η τελευταία λέξη της ερώτησή σας είναι η ουσία στη γραφή μου. Στο αποτέλεσμα και στο ξεμυστίκευμα της έμπνευσης αφορμή μπορεί να είναι κάποια ήρεμη, ήσυχη στιγμή. Η αιτία όμως αναζητείται πιο βαθιά, πιο παλιά. Σε συναίσθημα και σε χρόνο. Και σ’ αυτό που σωστά αναφερθήκατε. Στη

καθημερινότητα. Σε κάποιο γεγονός που μπορεί να “έπαιξε” στη ζωή σε ανύποπτο χρόνο. Και δεν αναφέρομαι προσωπικά. Η “καθημερινότητα” δεν είναι κάτι επιφανειακό. Για μένα είναι το “βαθύτερο”. Ένταση υπαρκτών συναισθημάτων με πρωταγωνιστή τον ήρωα του βιβλίου μου. Όλα αληθινά,  Υπαρκτά. Και το “υπαρκτό” δεν είναι επιφανειακό. Είναι το “βαθύτερο” !!!!

10) Συναντήσατε δυσκολίες στην έκδοση των βιβλίων σας;

Ασφαλώς! Οι εκδοτικοί οίκοι έχουν έναν ετήσιο προϋπολογισμό για τίτλους, τόσο σε κόστος, όσο και αριθμό. Δεν σας κρύβω ότι οι πρώτοι μου αναγνώστες ήτανε οι εκδοτικοί οίκοι σχεδόν στο σύνολό τους και τους ευχαριστώ γι’ αυτό. Τους οφείλω τις πρώτες μου εμπειρίες στην δύσκολη και ανταγωνιστική αγορά του βιβλίου. Με προτρέψανε να παλέψω πιο δυνατά, να διορθώσω και να διορθωθώ. Σέβομαι απόλυτα ότι προτεραιότητα στις εκδόσεις έχουν οι συνεργαζόμενοι συγγραφείς και το κόστος…

11) Διαβάζουν βιβλία οι Έλληνες κατά την άποψή σας;

Πιστεύω ότι τώρα πια, ναι. Παρακίνηση, ή αναγκαιότητα; Αυτό για μένα είναι ένα ερώτημα. Κάπου στη μέση η απάντηση. Γράφει ο αναγνώστης, γράφει ο φίλος, ξέρει γράμματα τώρα πια το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων, βοηθάει και το απομεσήμερο των διακοπών. Α, και η μοναξιά, η ανάγκη της απομόνωσης. Και αυτή βάζει ένα χέρι! Όπως όμως και να έχει διαβάζουν.

12) Μπορεί η λογοτεχνία να παίξει κάποιο ρόλο αυτή την εποχή που διανύουμε, η οποία χαρακτηρίζεται από έλλειψη αξιών, αρχών κ.λ.π. ;

Πάντα η λογοτεχνία προάγει, στηρίζει, διατηρεί τον Πολιτισμό. Επηρεάζει αν δοθεί σωστά και οι λέξεις είναι άκρως αιτιολογημένες. Με στοιχεία, με αποδείξεις και με απτά παραδείγματα της καθημερινότητας. Μόνο έτσι. Η “ιστορική λογοτεχνία” καλή είναι για να υπενθυμίζει το χθες, αλλά η “ρεαλιστική λογοτεχνία” καλή είναι για να στηρίζει το σήμερα και το αύριο.

13) Πρόσεξα πως γράφετε τη φράση “Οικογενειακή λογοτεχνία”.. Τι σημαίνει αυτό;

Διείσδυση στη πραγματική ζωή του κάθε ήρωα με απτές εικόνες και καθημερινά γεγονότα στα οποία κυρίαρχο σημείο είναι το συναίσθημα. Και ό,τι διέπει το συναίσθημα (φόβος, θυμός, τρυφερότητα, εκνευρισμός, συμπόνια) η αντίδραση είναι άμεση και έντονη. Απαραίτητα στοιχεία του ρυθμού της ζωής που όλοι βιώνουμε. Οι  διάλογοι είναι πλούσιοι μεταξύ των ηρώων και είναι διάχυτη και εκφραστική η σκέψη-γνώμη του συγγραφέα, εν αντιθέσει με το στυλ του παλιού διηγήματος-μυθιστορήματος, που ήταν ως επί το πλείστον περιγραφικό. Τα μηνύματα είναι έντονα, επιγραμματικά και που σε αρκετές περιπτώσεις κάθετα, διακινδυνεύοντας την όποια κριτική.

“Ο χρόνος κυλάει. Καθένας άλλο δρόμο της ψυχής του παίρνει. Και ο ουρανός, κάποια στιγμή, σκορπίζει τα φεγγάρια τούτα στη θάλασσα του κόσμου, ξεχειλίζοντας την από φως περίσσιο και πολύχρωμες ελπίδες για το αύριο. Και με το περπάτημα ανάμεσα σε εικόνες και σε στιγμές ανείπωτα μαγευτικές υφαίνεται το ριχτάρι μιας αλλιώτικης ζωής”.

(Aπό το μυθιστόρημα “Η λάμψη μας αλλιώτικης ζωής”)


Σύντομο Βιογραφικό για τον Δημήτρη Κολιδάκη

Ο Δημήτρης Κολιδάκης γεννήθηκε στην Αθήνα με καταβολές από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας. Σπούδασε Ναυπηγική και Διοίκηση Επιχειρήσεων, ενώ παρακολουθεί μέσω του ΕΑΠ  “Ιστορία του Ελληνικού Πολιτισμού”. Εργάζεται σε τομείς Επικοινωνίας, Εκπαίδευσης και εν γένει της Ανάπτυξης του Ανθρώπινου Δυναμικού. Εγγεγραμμένος στο Εθνικό Κέντρο Πιστοποίησης Συνεχιζόμενης Επαγγελματικής Κατάρτισης είναι επί σειρά ετών εισηγητής σεμιναρίων συνεργαζόμενος με σημαντικά εκπαιδευτικά κέντρα.
Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και έχει διακριθεί σε Πανελλήνιους διαγωνισμούς από αναγνωρισμένους Λογοτεχνικούς φορείς στον τομέα του Διηγήματος.

.


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s