Συνέντευξη: Γιάννης Φιλιππίδης – Η ζωή δίνει χρώματα & ερεθίσματα για να την υπερβείς

Editorial από την Βένη Παπαδημητρίου για τον συγγραφέα, Γιάννη Φιλιππίδη

Ο Άνεμος είναι πηγή Ζωής.. Δεν υπάρχει Ζωή, χωρίς Ανάσα..  
Κι ο Άνεμος, φέρνει πολλά στο πέρασμά του.. Έρωτα, αγάπη, φιλία, σιωπή, άγνωστα μηνύματα από το υπερπέραν…

Ελαφρύς, δροσερός ο άνεμος που έφερε τον Γιάννη Φιλιππίδη στο δρόμο μου.

Από την πρώτη στιγμή, διαισθάνθηκα, πως θα αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές μου. Διαβάζοντας απλές αναρτήσεις των βιβλίων που έχει γράψει, λίγα λόγια δικά του, κατάλαβα πως η γραφή του είναι φοβερά δυνατή, ικανή να διεισδύσει στην ψυχή και το νου, να σε αφοπλίσει.. Ποιητική γραφή.
Ελάχιστες λέξεις και σε συνεπαίρνουν.. Ελάχιστες γραμμές και σε ακολουθούν στη σκέψη.. Πόσο μάλλον, να διαβάσει κανείς ένα από τα βιβλία του.. Είμαι σίγουρη, πως έχει φανατικούς αναγνώστες και μέσα σ’ αυτούς θα προστεθώ και εγώ η ίδια. Όχι πως εγώ είμαι η σπουδαία, που χωρίς τη δική μου άποψη τι θα γινόταν ο κόσμος… Προς Θεού, αλλά σπάνια εντυπωσιάζομαι απ’ όσα διαβάζω και οφείλω να ομολογήσω το εξής… Δεν έχω προσδιορίσει, ακόμη τι είναι αυτό, με τραβάει σαν μαγνήτης, στο να θέλω να διαβάσω κάτι δικό του..  Και να κάνω ενοχές που ακόμη δεν κατάφερα να υλοποιήσω αυτή την επιθυμία μου.. (εξομολόγηση δική μου, σε πρόλογο συνέντευξης!!)
Σε σημείο που να νοιώθω άβολα, ακόμη και να προλογίσω…

Η επαφή του με τη συγγραφή, άρχισε πριν κλείσει τα εννέα του χρόνια!!!

Γράφει για τη Ζωή, τον Έρωτα, την καθημερινότητα που βιώνουμε όλοι μας.. Γράφει και μιλά στην καρδιά μας, γιατί εκφράζει όλους μας..
Ζωή με λες”, είναι το τελευταίο του βιβλίο και είμαι σίγουρη ότι θα έχει -αν δεν έχει ήδη- μεγάλη επιτυχία! Είναι φανερό, πως είναι ένα υπέροχο βιβλίο, που όλοι πρέπει να το διαβάσουμε..
Ο “Άνεμος Εκδοτική”, στον οποίο ο Γιάννης Φιλιππίδης είναι συνέταιρος, οργανώνει υπέροχες βραδιές βιβλίου.. Στη σελίδα του “Ανέμου” στο facebook μπορείτε να ενημερώνεστε γι’ αυτές.. Σίγουρα, δεν θα χάσετε αν παρευρεθείτε…

Ας γνωρίσουμε όμως, τον Γιάννη Φιλιππίδη. Μιλά για τα βιβλία του, για εκείνον, για τη λογοτεχνία γενικότερα.. Ευαίσθητος, καυστικός, ρεαλιστής, ξεγυμνώνει τα πάντα, όσα κρύβονται καλά, στο χώρο του βιβλίου… Τον εργάτη στην τέχνη του λόγου..
Απολαύστε τον..

♦  Η Βένη Παπαδημητρίου συζητά με τον Γιάννη Φιλιππίδη για το WomLand.

 

1)  Πότε αισθάνθηκες για πρώτη φορά την ανάγκη να γράψεις; Να περάσεις στο χαρτί τις σκέψεις σου.

Η σχέση με τις λέξεις ήταν αλλιώτικη απ’ την αρχή, βρέθηκα –μετά από δική μου απαίτηση- με μια χειροκίνητη γραφομηχανή σε ρόλο παιχνιδιού, πριν αγγίξω τα εννιά. Κανένα χρόνο πριν, χανόμουν πάνω σε απλωμένα τετρασέλιδα εφημερίδων τα κυριακάτικα πρωινά, συλλαβίζοντας τον άγνωστο κόσμο που με περιέβαλλε. Για ν’ αποκτήσω ευχέρεια θέλησα ν’ ασχοληθώ στα πλήκτρα. Τι πιο απλό να γράψω ανενδοίαστα, όποια σκέψη μου ερχόταν; Χωρίς να ‘χω συνείδηση, λειτούργησα λες και ισορροπούσα για πρώτη φορά σε σέλα ποδηλάτου, με τρόπο εντελώς τυχαίο. Στα 17 αποπεράτωσα ένα μυθιστόρημα -χρησιμοποιώ σωστά το ρήμα – ήταν στοιχηματάκι, αλλά σαν αποτέλεσμα, ελαφρώς φαιδρό. Το καταφύγιο στο γράψιμο δεν παρουσίασε ποτέ του χάσματα, ανεξάρτητα απ’ τον γενικό προσανατολισμό. Αλλά χρόνια μόνο μετά, επέστρεψα αποφασισμένος να απλώσω σε μια μακριά περιπέτεια λέξεων, όσα δεν άντεχα περαιτέρω να απορροφώ, χωρίς να αποδίδω ή να εκτονώνω πουθενά. Έτσι, προέκυψε “Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου”, το πρώτο μυθιστόρημα.
 

2)  Τι σε εμπνέει; Πραγματικά γεγονότα, ή η φαντασία σου;

Η καθημερινότητα, έτσι κι αλλιώς, έχει για μένα, οπτική πεζογραφίας. Στιγμές, σκηνές, στιχομυθίες, μοναχικές σιωπές, σκέψεις εσωτερικές. Έτσι, με εμπνέει το ίδιο το γεγονός, να βλέπω τη ζωή σαν ένα αξιόλογο βιβλίο τρέχουσας πεζογραφίας, επιτυγχάνοντας μ’ αυτό τον τρόπο, να αποσυνδέομαι με όσα μ’ αρρωσταίνουν και να προάγω όσα με θεραπεύουν. Εκεί, δουλεύει ελεύθερη μονάχα η φαντασία, οι συνειρμοί. Κι η τρέχουσα ζωή δίνει χρώματα κι ερεθίσματα για να την υπερβείς, προς όφελος της ίδιας της ψυχής σου, με μια διεκπεραιωτική καταγραφή πραγματικότερων συμβάντων’ εγώ θα έχανα τον ίδιο τον σκοπό της ενασχόλησης αυτής, θα έχανα το κίνητρο. Έτσι, εξακολουθώ ν’ ακροβατώ ενσυνείδητα, ανάμεσα στην καθημερινή και αναλώσιμη κοινή μας λογική, τις συναισθηματικές εντάσεις που υπέρμεγεθύνονται εντός, καιρό πριν γίνουν λέξεις, ρισκάροντας πια αναπόφευκτα ζητήματα ισορροπίας αφού, όσο ένα γεγονός μεταμορφώνεται σε μυθιστόρημα, ο συγγραφέας μεροληπτεί υπέρ του χειρογράφου του, που πλέει μεσοπέλαγα στο χρόνο πολύ φανατικότερα, απ’ όσο συνηθίζει να επεκτείνει τα όρια των φυσικών του αντοχών.
 

3)  Θέλεις να περάσεις κάποια μηνύματα μέσα από τα βιβλία σου; Yπάρχουν μηνύματα;  

Αν δεν υπήρχε το κίνητρο της επικοινωνίας, η ιστορία της γραφής, θα ‘τανε σίγουρα φτωχότερη. Είναι όλα όσα θες να μοιραστείς αποτυπώνοντας άγνωστες χάρτινες ζωές, που ‘χουν άρρηκτη σχέση, μ’ όσα θες να θυμάσαι ότι κατέγραψες ως τον επίλογο ενός βιβλίου. Κακώς ζούμε σε χώρα, που δεν επένδυσε ποτέ στην παιδεία, που θα ‘φερνε μια πιο ζεστή σχέση δική μας με το λόγο και την τέχνη του. Γιατί κάθε συγγραφική αναφορά, αποσκοπεί να περιτρέξει κάτι παραπάνω, από το ίδιο το ντεκόρ, που περιγράφει, δίνοντας έτσι άνεμο στη σκέψη και τη δύναμη, που χαρίζει η ελεύθερη, ενσυνείδητη κι ενσυναίσθητη λειτουργία της.

 

4)  Ο συγγραφέας είναι άνθρωπος παράξενος, μοναχικός, ιδιόρρυθμος, ή ένας άνθρωπος, όπως όλοι;

 
Είν’ όλα ταυτόχρονα αυτά, ειδικά αν μπλέκεται ή απολαμβάνει όλη την τρέχουσα ζωή μέσα από τις εκδόσεις των βιβλίων σαν εμένα, ή άλλα ανάλογα, ή και άσχετα αντικείμενα. Σπάνια στην Ελλάδα ο συγγραφέας, αντιπροσωπεύει αυτό που κάνει την εικόνα πιο εύληπτη κι αποδεκτή, ότι είμαστε άτομα οκνηρά στο σώμα, σπανιότερα εργάτες ή αγωνιστές, αλλά είναι άτομο, που ‘χει άπειρα τα περιθώρια να περισκέφτεται και “αγωνιά” σε στάσεις ξεκούραστες. Αγωνιζόμαστε σκληρά οι πιο πολλοί, παλεύοντας για τη φυσική κι επαγγελματική μας επιβίωση, την ίδια εποχή που διεκδικούμε ασταμάτητα το χρόνο στη δημιουργική μοναχικότητά μας. Σε εποχές σαν την τρέχουσα, που εξελίσσονται απρόβλεπτες, μόνο αν γράφεις τακτικά, γνωρίζεις πόσο δύσκολο είναι σαν άθλημα.

 
5)  Έχουν επιτυχία τα βιβλία σου; Όταν γράφεις σκέφτεσαι αν θα έχει επιτυχία;

Κοινό -Δόξα να λέω- συγκεντρώθηκε γύρω από μένα, βιβλίο το βιβλίο, κράτησε χρόνια, αλλά ξεκίνησε τυχαία, ερασιτεχνικά το λες. Γρήγορα η περίπτωσή μου φάνηκε αποδεκτή κι ενδιαφέρουσα. Αλλά η γραφή συνέχισε, ως είχε. Δεν άντεξα ποτέ στη σκέψη να διαχειριστώ ένα χειρόγραφο σαν επικείμενο “ευπώλητο” προϊόν, θα ντρεπόμουν για λογαριασμό μου, δε λειτουργώ με τέτοιο κίνητρο. Έτσι κι αλλιώς, θεωρώ ματαιότητα, αν όχι σαχλαμάρα, να κυνηγάς “πετυχημένες” -κι από ποια άραγε άποψη;- συνταγές πεζογραφίας’ εύκολα χάνεις κι ό,τι άξιο κρύβεις μέσα σου, αν κρύβεις κάτι αντέχοντας να λειτουργήσεις έτσι, δηλαδή. Η τέχνη του λόγου, όπως και κάθε ακριβή τέχνη, αξίζει την εντιμότητα, την ειλικρίνεια και τον καλύτερο εαυτό μας. Βρόμικο κίνητρο, φέρνει ασήμαντο αποτέλεσμα. Γράφοντας ό,τι, όσο κι όπως θέλουμε, εμείς οι ίδιοι οι συγγραφείς, έχουμε πιο άξιες πιθανότητες να γεννήσουμε κάτι μαγικό για τις μελλοντικές μας αποσκευές.

 

6) Αισθάνεσαι σιγουριά στο γράψιμο; Ή κάποιες φορές έχεις ανασφάλεια για τα βιβλία σου; Αν φοβάσαι την κριτική δηλαδή, ή όχι των αναγνωστών και ΄”κριτικών”.

Σαν εργάτης στην τέχνη του λόγου, πάσχω από τυπική και μη ελεγχόμενη ενδοκαλλιτεχνική σχιζοφρένεια, ποτέ δεν νιώθω ασφαλής απέναντι σε μια ενδεχόμενη μετριότητα μυθιστορήματος, που εμβαθύνει ως ενός σημείου, γιατί γράφεται στο πόδι, ή θαρρείς κι αποτελεί επιμελημένη απομαγνητοφώνηση. Οι άνθρωποι που συγκεντρώθηκαν γύρω απ’ αυτό που κάνω κι η συνείδηση ότι γράφω όπως ακριβώς θέλω να ζω: πρώτα απ’ όλα για το χατίρι της γνώμης, που ‘χω εγώ για το άτομό μου κι οι πολύ κλειστά αγαπημένοι μου, όχι οι άλλοι, ως κοινό, ή κοινωνία ανθρώπων. Δε με σφάζω άκριτα στο γόνατο της κακόπιστης γνώμης, αδιαφορεί η ακοή. Τουναντίον, προσμένω μ’ εγκαρτέρηση τις εντυπώσεις των αναγνωστών, που έρχονται πια ηλεκτρονικά, ακόμα κι αρκετά χρόνια μετά, εντός κι εκτός συνόρων. Αλλά είναι η ίδια η επέκταση της επικοινωνίας και του μοιράσματος, που ξεπερνάει το ίδιο το βιβλίο. Έχω δουλέψει σαν ερευνητής αγοράς και βρίσκω εύκολα τη δύναμη να μην αξιοποιήσω σε στατιστικούς δείκτες την πολύτιμη αλληλογραφία μου, την φυλάω και την ενθαρρύνω, γιατί μου δίνει ενέργεια και τόλμη, να συνεχίζω να διαφέρω και να επαναστατώ, όταν το βρίσκω σκόπιμο. Μου δίνει το πλεονέκτημα να μην έχω ανάγκη να μετρώ.

 
7)  Η λογοτεχνία σήμερα, σε καλύπτει, ή παρατηρείς πως γράφονται άπειρα βιβλία και από άτομα που δεν αξίζουν;

Χαίρομαι που κινούμαστε σ’ ένα τόσο ενδιαφέρον πλαίσιο κουβέντας, μπορούμε έτσι ευκολότερα να πούμε, όσα συχνά αποφεύγονται.
Βιβλία εξακολουθούν να γράφονται εκπληκτικά. Αλλά, οι εκδόσεις κινούνται σε διαδρομές, που ‘χουν ανάγκη διερεύνησης, έχουνε παραγίνει σκοτεινές οι φανερές βουλές τους. Προωθείται πεζογράφημα και πεζογράφος σα πακέτο οικονομικής συναλλαγής, έτσι επιλέγεται προς έκδοσιν η αυτοχρηματοδοτούμενη εργολαβία, όχι το άξιο χειρόγραφο. Συχνά, σ’ όσους έχουν αντιληφθεί την πώληση βιβλίων μονάχα ως χονδρεμπόριο, που κινείται ανεξέλεγκτο ελλείψει ήθους, εξαναγκάζομαι να τονίσω ότι “το πολύ σκυλάδικο” και το πολύ “αμπιγιέ” ανύπαρκτο μιας προωθούμενης κάστας ασήμαντων καλλιτεχνικά ηθοποιών, δεν ωφέλησε, ούτε τη δισκογραφία, ούτε και το θέατρο. Διαλέγετε πως -και κυρίως αν- θέλετε να δουλεύετε στο μέλλον, όταν θα ‘χετε αποδιώξει μέχρι και τον πιστότερο αναγνώστη, προτείνοντας κυριολεκτικές απομιμήσεις πεζογραφίας, αντί της υπαρκτής, μπερδεύοντας τον αναγνώστη. Κι η σύγχυση αποτρέπει την υποστήριξη μέσα από την αγορά ενός βιβλίου, εξαφανίζονται πανάξιοι συγγραφείς στη χώρα μας κι αναδεικνύονται πολύ εύκολα “διαχειριζόμενες” –από τους οίκους- περιπτώσεις “συγγραφέων”, που με το 1000€ τους μπανεράκι, εξασφαλίζουν ιδιότητα, χορταίνουν τη φτηνή ματαιότητα, να υπάρξουν σαν οτιδήποτε. Οι υπόλοιποι, παλεύουμε σκληρά, συγχώρεσέ με που το λέω, αλλά δεν εκτιμάται στο βάρος του αγώνα και του μόχθου μας, να δηλώσουμε παρόντες με πραγματικό έργο. Η σαχλαμάρα μοιράζεται το τζίρο κι εδώ η ευθύνη μιας αγοράς, βαρύνει αυτόν, που αξίζει να ξέρει τι επιλέγει: το προϊόν που κάνει ντάνες κι είναι “πεζογραφία” για τα πανηγύρια, ή το βιβλίο, που αξίζει να γνωρίσει σε πέντε ακόμα ανθρώπους με το δανεισμό, χωρίς να ντρέπεται για την επιλογή του;

 
8)  Υπάρχουν κλίκες στο χώρο του βιβλίου;

Ό,τι και στην υπόλοιπη ελληνική κοινωνία: κουμπάρες, ξαδέρφες, τα καλύτερα γκομενικά, ανίψια, πολιτικά ρουσφέτια, συμπεθέρες, όλα. Λυμαίνονται τις ανεξέλεγκτες ανακοινώσεις περί “ευπωλήτων” και βιβλίο-έντυπα, που προωθούν μονάχα ότι συνοδεύεται από διαφήμιση. Κατά τα λοιπά, οι εντιμότεροι δημιουργοί παλεύουμε γι’ αυτό το καρναβάλι, που ‘χει τις υπόγραφες πολλών, χάριν ωφέλειας. Και δε θα έπρεπε να είναι έτσι, μόνο αυτό.

 
9)  Ο εκδοτικός οίκος που είσαι και συνέταιρος, έχει χτυπηθεί από την κρίση; Αν ναι, πως μπορεί να διασωθεί το βιβλίο; Τι μπορούμε να κάνουμε όλοι μας;
 

Χτυπιόμαστε αλύπητα από την κρίση, αλλά παλεύουμε στο άκεφο και κατατονικό των κακών επαγγελματιών, που τρέχουνε για το “λαδάκι” τους, με περιφρόνηση προς αυτούς και επιδεικτική συνέπεια απέναντι στο αναγνωστικό κοινό. Τολμήσαμε να επεξεργαστούμε καλύτερες βραδιές βιβλίου, κινητοποιώντας το δικό μας πολιτισμό: σημαντικούς ηθοποιούς και μουσικούς, που έρχονται αφιλοκερδώς, συμπράττοντας στην άμεση συγκέντρωση μέρους του κόστους ενός τίτλου, ακόμα και τη νύχτα της πρώτης παρουσίασής του. Πλούσιοι δε θέλαμε να γίνουμε ποτέ, παράγοντας τα κόστη, αφενός αποφεύγουμε τα χρέη, που θα φτήναιναν με την σειρά τους την επαγγελματική συνέπειά μας, αφετέρου, λειτουργούμε εκδίδοντας σημαντικά βιβλία, που αξίζουνε το μόχθο της παραγωγής τους, έτσι γλιτώνουμε απ’ το φόβο, που ενέχει κάθε επόμενο μας ρίσκο για να μη χαθεί, ένα χειρόγραφο που αξίζει.

 
10)  Τι προσφέρει το βιβλίο στον αναγνώστη;

Αναγκαίο χρόνο σιωπής, χρόνο γι’ ανασυγκρότηση, αποφόρτιση απ’ την τρέχουσα υπερένταση, τον πιο ευχάριστο και γοητευτικό, ίσως, μέσο πρώτων βημάτων διαλογισμού. Γιατί, απορροφημένοι σ’ ιστορίες άλλων, έχουμε έξοδο απ’ το μικρόκοσμό μας, που γιγαντώνει τα απλά, αν δεν έχει αναπτύξει ικανότητα πιο κριτική. Ένα από τα απλούστερα κι ακριβότερα θεραπευτικά μέσα είναι το βιβλίο, κακώς δε το γνωρίζουμε αυτό. Δε περιμένει την πιο χαλαρή στιγμή μας η εκκίνηση μιας ανάγνωσης. Πρέπει να ‘χει χαρακτήρα απόπειρας: αν τύχει να μπορείς να συνεχίσεις, ίσως σου δώσει το κλειδί, για μια διέξοδο, που σου ‘λειπε ως τώρα. Κι ίσως, να μη το γνώριζες καν...

Σύντομο Βιογραφικό για τον Γιάννη Φιλιππίδη:

Ο Γιάννης Φιλιππίδης σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Βασίλη Ρίτσου κι εργάστηκε ως ηθοποιός, ως ερευνητής αγοράς και ως επιτυχημένος πωλητής στο ελεύθερο εμπόριο. Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά κι επώνυμες ιστοσελίδες.

Εργογραφία (βιβλία του που κυκλοφορούν από την Άνεμος Εκδοτική):

«Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου» (μυθιστόρημα, 2006)
«Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι “αχ”» (μυθιστόρημα, 2008)
«Το προσωπικό μου θέατρο σκιών» (συμμετοχή, ιδιωτική έκδοση Black Duck multiplarte, 2011)
«Μα, το ψάρι είναι φρούτο» (οχτώ απρόβλεπτες ιστορίες, για ενήλικους αναγνώστες, 2011)
«Προσωπογραφίες» (συμμετοχή, ιδιωτική έκδοση Black Duck multiplarte, 2011)
«Κρατάς μυστικό;» (μυθιστόρημα, 2011)
«Ζωή με λες» (παιχνίδια πεζογραφίας, 2011)

 

 

.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s