Η Πίστη, ένα ποίημα του Γ. Δροσίνη

staxia

Δέν έχεις Πίστη, όταν τα στάχυα σου
προσμένεις να γενούν σιτάρι,
κι απ’ τ’ άκαρπο δεντρί που κέντρωσες,
προσμένεις καρπερό βλαστάρι.

Πίστη έχεις, όταν απ’ το χέρσωμα
κι απ’ τ’ αστραποκαμένα ξύλα
προσμένεις τους καρπούς ολόδροσους
και καταπράσινα τα φύλλα.

Δεν έχεις Πίστη, όταν τ’ απόβραδο
προσμένεις να προβάλουν τ’ άστρα,
και μέ του πετεινού το λάλημα
να φέξει η αυγή ροδογελάστρα.

Πίστη έχεις, όταν – όσο αλόγιστο
και πλάνο ο νους σου κι αν τό ξέρει –
προσμένεις ήλιο τα μεσάνυχτα
κι αστροφεγγιά τό μεσημέρι.

Δεν έχεις Πίστη, όταν, πιστεύοντας,
ρωτάς την κρίση και τη γνώση,
δεν έχεις Πίστη, όταν τήν πίστη σου
στο λογικό έχεις θεμελιώσει.

Πίστη έχεις, όταν κάθε σου όνειρο
το ανάφτεις στον βωμό της τάμα,
κι αν κάποιο τάμα σου είναι αδύνατο,
προσμένεις να γενεί το θαύμα.

 

Γεώργιος Δροσίνης

Advertisements

4 thoughts on “Η Πίστη, ένα ποίημα του Γ. Δροσίνη

  1. Με αυτο το ποιημα με μεγαλωσε η μητερα μου . συγκινήθηκα πολυ που το ξανά βρήκα γιατί δεν το θυμόμουν καλα.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s