Ο θεραπευτής και οι ασθενείς – του Αντώνη Τριφύλλη

Τι συζητούµε, ενώ πέφτουµε στο κενό χωρίς αλεξίπτωτο

Ενας διάσηµος αυστριακός ψυχοθεραπευτής έγραφε: «Εχω έναν ασθενή που κάθε τριάντα δευτερόλεπτα χτυπάει τις παλάµες του. Όταν τον ρωτάω γιατί το κάνει αυτό, απαντάει ήρεµος: “Για να διώξω τους ελέφαντες”.

Κι όταν επισηµαίνω ότι ελέφαντες δεν υπάρχουν, απαντάει µε χαµόγελο επιτυχίας: “Βλέπεις; Πιάνει”».

Και συνεχίζοντας συµπεραίνει:

«Βλέπω τέσσερις τρόπους για να αντιµετωπίσω το πρόβληµα του ασθενούς.

  • Να προσπαθήσω να τον πείσω ότι δεν υπάρχουν ελέφαντες.
  • Να ξαπλώσει στο ντιβάνι και να βρούµε µαζί τα βαθύτερα αίτια της συµπεριφοράς του.
  • Να φέρωστο ιατρείο έναν ελέφαντα και να του πω “βλέπεις που δεν φεύγει ακόµη και όταν χτυπάς παλαµάκια”;
  • Και τέλος να συµβεί ένα εξωτερικό γεγονός, ας πούµε ένα αυτοκινητικό ατύχηµα, και να καθηλωθούν τα χέρια του, ώστε να µην µπορεί να τα χτυπάει και παρ’ όλα αυτά να µην εµφανιστούν ελέφαντες».

∆εν ξέρω γιατί θυµήθηκα αυτήν την ιστορία παρακολουθώντας τις τελευταίες ηµέρες την εξέλιξη της ελληνικής διάσωσης στο πλαίσιο της Ε.Ε. – και της κοινωνικής και πολιτικής εξέλιξης στο εσωτερικό της χώρας µας. Μια απίστευτη συγχορδία «θεραπευτών» βρίσκεται πάνω από το σώµα της ασθενούς που είναι στην Εντατική µε αναπνευστήρα και συζητάει τρόπους περαιτέρω διάσωσής της.

  • Ο ένας λέει να τραβήξουµε τον αναπνευστήρα. ∆εν έχει νόηµα να την κρατάµε εν ζωή. Γιατί η εν λόγω δενείναι µόνο ασθενής. Είναι και ψυχασθενής και χτυπάει παλαµάκια να ξορκίσει τη δραχµή.
  • Ο άλλος λέει να βγάλουµε τον αναπνευστήρα αυτόν και να βάλουµε τον άλλον που χρησιµοποιούν η Ιρλανδία και η Πορτογαλία. Πλην όµως κάποιοιάλλοι δεν θέλουν.
  • Ο τρίτος λέει να βάλουµε δύο αναπνευστήρες µε επιµήκυνση και να της αναδιαρθρώσουµε ταχέρια να µη χτυπάει αδίκως παλαµάκια. Και ο τέταρτος µάς εγγυάται ότι αν βγούµε από την καπιταλιστική εντατική θα µας δώσει δυο φιλάκια στον λαιµό και στα χειλάκια.

Στο µεταξύ το οξυγόνο λιγοστεύει, γιατί οι προµηθευτές δεν επιθυµούν να συνεχίσουν την προµήθεια του νοσοκοµείου σε οξυγόνο και οι συνδικαλιστές απεργούν.

Αυτές και άλλες σκέψεις µού προκάλεσε η σύσκεψη και υπερηφάνως αποτυχούσα συναίνεση των αρχηγών µας, πολλές από τις αναλύσεις και µια σειρά από προτάσεις. Αυτές και άλλες σκέψεις µού ενεργοποίησαν διαδοχικές δηλώσεις ευρωπαίων πολιτικών, επιτρόπων και διεθνών αναλυτών.

Μα ποιο ακριβώς είναι το πρόβληµα; Γιατί δεν µπορούµε να διακρίνουµε την ουσία του προβλήµατος και να επικεντρωθούµε στη λύση του; Τι φταίει που άλλα συµβαίνουν και άλλα καταλαβαίνουµε ότι συµβαίνουν;

 Ίσως να φταίει η ίδια η πανάρχαια λέξη: ουσία.

Ετσι που έχει σκεπαστεί στη διάρκεια των αιώνων µε ισχυρότερες λέξεις- παράγωγα: εξουσία, περιουσία, συνουσία.

Είµαστε στο κενό χωρίς αλεξίπτωτο και οι πολιτικοί ερίζουν, αντί να συνεργάζονται στο πλαίσιο µιας ρεαλιστικής εθνικής στρατηγικής, ενώ καθένας ως περιούσιος θαρρεί πως έχει τη λύση. Μόνον αυτός. Είµαστε στην αρχή (;) µιας κοινωνικής, οικονοµικής και κοινωνικής διάλυσης και ο λόγος που προβάλλεται είναι η τελική κραυγή µίας ύπαρξης σε απελπισία που ετοιµάζεται να αυτοκτονήσει.

Είµαστε µάρτυρες µιας επερχόµενης ιστορικής στιγµής αντάξιας του 1922 και του Εµφυλίου και τα συνθήµατα που επικρατούν από ένα πλήθος σε σύγχυση και οργή συνεπικουρούµενο από ανεύθυνους κάθε είδους είναι το «φύγετε». Και όχι «δουλέψτε» και «ενωθείτε».

Είµαστε µάρτυρες µιας οµαδικής παράκρουσης χωρίς αντίσταση, χωρίς προοπτική, που όλο και περισσότερο µοιάζει να µας οδηγεί όχι στην Πλατεία Ταχρίρ, ούτε στην Πλατεία της Μαδρίτης, αλλά στα προάστια του Μογκαντίσου.

Τελικά ή πρέπει να φέρουµε τον ελέφαντα στο δωµάτιο ή να περάσουµε στην παλιά καλή θεραπεία. Τον ζουρλοµανδύα.

Για όσους από εµάς παρακολουθούµε την επερχόµενη καταστροφή. Γιατί εµείς είµαστε οι ασθενείς και όχι οι άλλοι που εκφράζουν µια κοινωνία, που από καιρό αποσαθρώνεται στο έλεος της οργής, του λαϊκισµού, της άγνοιας και της ιδεοληψίας.

Επειγόντως λοιπόν έναν ζουρλοµανδύα για εµένα και τους οµοίους µου, που πιστέψαµε στην ευρωπαϊκή, σύγχρονη και προοδευτική Ελλάδα και µια δραχµή µε γιασεµιά για τους άλλους.

Ίσως πάλι, τελικά επικρατήσουν ο δυτικός ορθολογισµός και η κοινοτική αλληλεγγύη που θα περιορίσει τη νοσταλγία µας για τον ανατολικό τρόπο παραγωγήςκαι όλα τα προηγούµενα αποδειχθούν ένα κακό όνειρο.

Όλα αυτά θα τα δούµε στις ψηφοφορίες της Βουλής, στην εξέλιξη των συγκεντρώσεων των «Αγανακτισµένων», στην απόφαση της ευρωζώνης και στο Συµβούλιο Κορυφής. Μέσα σε έναν µήνα σχεδόν συµπυκνώνεται το µέλλον ενός λαού και µιας ηπείρου, του πολιτισµού και του ορθού λόγου.

 

Η άποψη αυτή του Αντώνη Τριφύλλη δημοσιεύθηκε χθες Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011 στην Εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ

Επειδή κέρδισε το ενδιαφέρον μου σας την μεταφέρω, γιατί αφορά τις τελευταίες εξελίξεις και τις συγκεντρώσεις του λαού, των “Αγανακτισμένων”, δηλαδή εμάς τους απλούς πολίτες που βλέπουμε το μέλλον μας μαύρο και το παρόν εφιάλτη…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s